γιατί καταλαμβάνουμε την Λυρική νο. 1381960

http://www.tanea.gr/latestnews/article/?aid=4666777

Ο Γιόνας Κάουφμαν στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών την Πέμπτη

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ: Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2011

Κανονικά θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 20 Οκτωβρίου η εμφάνιση του Γιόνας Κάουφμαν στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Σε περίπτωση που, λόγω απεργίας, δεν καταστεί δυνατή η συμμετοχή της Ορχήστρας, τον διάσημο τενόρο θα συνοδεύσει ο προσωπικός του πιανίστας Στελάρο Φαγκόνε.

Σε αυτή την περίπτωση, το Μέγαρο Μουσικής ανακοίνωσε ότι θα προσφέρει στους κατόχους των εισιτηρίων της συναυλίας του Γιόνας Κάουφμαν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν δωρεάν τη συναυλία της σοπράνο Μαρλίς Πέτερσεν που θα πραγματοποιηθεί μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2012, σε ημερομηνία που θα ανακοινωθεί.

Ο Γιόνας Κάουφμαν θα ερμηνεύσει όλες τις άριες που έχουν περιληφθεί στο αρχικό πρόγραμμα: άριες από τον ιταλικό βερισμό (των Πονκιέλλι, Τσαντονάι, Τσιλέα, Μασκάνι, Τζιορντάνο, Πουτσίνι, Λεονκαβάλλο)- το πιο δημοφιλές είδος όπερας- μαζί με άριες του Βέρντι και του Βάγκνερ.

Η συναυλία ξεκινά στις 20:30 το βράδυ.

Γιατι καταλαμβάνουμε την Λυρική  νο 1

21 / 10 / 11

πολύ πριν οι release τεχνικές γίνουν μόδα

Jul 28, 11:30 PM

Τόσα χρόνια προσπαθώ, χωρίς αποτέλεσμα, να βρω ποιός είναι αυτός ο καταπληκτικός χορευτής, από τον οποίο το μόνο που έχουμε είναι αυτά τα 31'' στη "Στέλλα" του Κακογιάννη,
και άλλα τόσα χρόνια προσπαθώ να καταλάβω πως χόρεψε με αυτό τον τρόπο. Ήταν λαϊκός χορευτής ή της τότε Λυρικής; Από που ήρθε αυτός ο χορός που μας θυμίζει τόσα;
Στο 0' 58'' βλέπουμε τις αργές πιρουέτες χωρίς προετοιμασία ενώ ταυτόχρονα κάνει πλιέ, τις οποίες τις είδαμε στον έντεχνο χορό στο Push comes to shove της Twyla Tharp με τον Μπαρίσνικωφ 30 χρόνια μετά,
στο 1' 07'' έχουμε τις Καννιγκχαμικές στρέψεις του κορμιού,
στο 1' 10'' θυμίζει κάτι από τις στροφές των χορευτών στο πάγο και τους μπρέικερς,
η πόζα στο 1' 19'' μου φέρνει Γερμανούς εξπρεσσιονιστών και την Βίγκμαν,
η αιφνίδια ακινησία χωρίς ένταση στο 1' 21'' είναι καθαρό Newark της Τρίσας.

Και αμέσως έρχονται στο μυαλό ερωτήσεις:
Τι ακριβώς κάνει ο έντεχνος χορός; εμείς θεωρούμε ότι με τον αποκαλυπτικό χαρακτήρα του προηγείται της εποχής του αλλά μήπως νομιμοποιεί με καθυστέρηση χρόνων λαϊκές εκφράσεις οι οποίες υπάρχουν ήδη;
μήπως τις εξομαλύνει; σαν την μουσική του Χατζηδάκη και ότι έκανε στα ρεμπέτικα;
που πήγε αυτή η κινητική μνήμη; διότι το κοινό της εποχής στον χορό του άγνωστου μας χορευτή είδε κάτι οικείο ως προς τις συνήθεις προσλαμβάνουσες του,
υπάρχει, τώρα πιά, κοινωνική και πολιτιστική κινητική ιδιαιτερότητα που ξεφεύγει ή συμπλέκεται δημιουργικά με τις  κυριάρχουσες εισαγώμενες;
και τελευταία ερώτηση, την οποία δεν μπορώ να εξηγήσω λογικά, κοιτάζω τον χορό αυτού του μαυριδερού χορευτή και χωρίς να τον ξέρω μπορώ να τον δώ να κατεβαίνει σε  διαδηλώσεις το '55 (στην Κύπρο, στην Αθήνα αλλά και στην Αλαμπάμα), πράγμα που δεν μπορώ να το δω όταν κοιτάζω σύγχρονο χορό, ανεξάρτητα αν γνωρίζω ότι κάποιοι απο τους σημερινούς χορευτές είναι πολιτικά ενεργοί, γιατί;

28 / 7 / 11

  

Ημερολόγιο παραστάσεων: για την παράσταση της ομάδας χορού "Κι όμως κινείται"

Ο Καμίλο και ο Άγγελος εναντίον της Πάτυ και όλου του κόσμου

Είναι Κυριακή, την ίδια ημέρα που η Πάτυ και ένα περίπλοκο σύστημα δημοσίων σχέσεων προσκαλούσε 10.000 παιδιά και γονείς, μικροαστούς και σελέμπριτις, στο Γήπεδο του Τάε Κβον Ντο σε μια θριαμβευτική αποδοχή της συγκαλυμμένης παιδικής πορνογραφίας. Εγώ γυρνάω το κεφάλι μου προς τις πάνω θέσεις του ιδρύματος Κακογιάννη, ψάχνω μέσα στο σκοτάδι του θεάτρου να δω πως αντιδρούν οι 10 μαθητές-τριες  από το Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο που έχω φέρει να δουν την παράσταση της ομάδας «Κι όμως κινείται», ( ομολογώ με ανησυχία, είναι τώρα αυτή παράσταση για παιδιά; με καβαλιστικά σύμβολα στον τίτλο, έναν μαυριδερό οστεοφύλακα με πάνες και περιλαίμιο παπά για πρωταγωνιστή, με ανησυχητικές κινήσεις στους γοφούς και υπόνοιες ότι στον παράδεισο είναι βαρετά). Ακούω τα γέλια τους, γιατί γελάνε; κατάλαβαν το αστείο του Καμίλο για τους μετανάστες στην κόλαση;

Ψάχνω την Μικαέλα, προχτές στο διάλειμμα βγήκε στην αυλή και έτρεχε χορεύοντας με ανοιχτά τα χέρια προς την βροχή που έπεφτε, μόλις χτύπησε το κουδούνι ξαναμπήκε στην τάξη για να κάνει μάθημα σύγχρονου χορού και εγώ αναρωτιόμουν τι μπορώ να της διδάξω, παρά μονάχα πως να απαιτεί και να βρίσκει Νόημα στον χορό.

Σκεφτόμενος ότι οι κύριες προσλαμβάνουσες εικόνες χορού που έχουν   τα περισσότερα παιδιά σας, είναι ο σεξισμός των βιντεοκλίπ και η σωματομετρική πειθαρχία των σχολών μπαλέτου, τα έφερα να δουν την παράσταση « IL paRЯaiso 2 / Κακές Παρέες »

Ενάντια σε όλα αυτά είχε να παλέψει η παράσταση, αλλά τελικά οι αντίπαλοι της ήταν περισσότεροι.

-  Ο πρώτος αντίπαλός της ήταν φυσικά η εικονολατρική ακινησία των Τηλεοπτικών Χορογραφιών 32 Ιντσών, εκεί όπου το παιδικό σώμα σπαράζει για να χωρέσει και να ρουφήξει το μάτι του θεατή με απομιμήσεις κινήσεων που δεν έχει βιώσει ακόμα. Απέναντι τους, στάθηκαν ο Καμίλο μαζί με τους 7 συντρόφους του, πρώτα προσκαλώντας μας από έξω στο φουαγέ με τον διονυσιασμό του λαϊκού σώματος και θεάματος και μετά μεταφέρνοντας μας  μέσα σε μια σκηνή όπου άνοιγε χωρίς τελειωμό στον οριζόντιο αλλά και κάθετο άξονα. Εκεί όπου τα σώματα ακόμα και ακίνητα διέσχιζαν τον αέρα σαν τα γλυπτά στις πλώρες των αρχαίων καραβιών. Συναντιόντουσαν σε οποιαδήποτε στάση οπουδήποτε στον χώρο, παίζοντας, συγκρουόμενα, υπερβαίνοντας, διαπερνώντας φαλλικά ή γυναικεία αρχετυπικά σχήματα και με αυτό τον τρόπο σκόραρε το πρώτο 1 – 0 εις βάρος του υπερκινητικού αλλά στην ουσία κλειδωμένου λιμπιντικού σώματος στα τηλεοπτικά σώου.

-  Μετά εμφανίστηκε η τρομερή Βαρύτητα και ο επακόλουθος φόβος, αλλά η ομάδα κέντησε ψιλοβελονιά σωμάτων και κρίκων και άφησε να πάρει την ανάσα μας ο θαρραλέος λυρισμός του να ξαποσταίνεις ενώ στηρίζεσαι μόνο σε ένα σημείο εκεί ψηλά στα 10 μέτρα. Το θαυμαστό έγινε αγωγή ηρωισμού, και συγχρόνως ταπεινότητας, δεν πετάς στον αέρα για να είσαι πάνω από τους άλλους αλλά για να προσκαλέσεις τους άλλους. Και ο Καμίλο γελούσε, ανάποδα στα 5 μέτρα πάνω από την γη.

-  Μα αμέσως ξαναεπιτίθονται, το Λίπος του θαυμαστού συνοδευόμενο από τον ήχο του τςςςς που έκανε ένας θεατής πίσω μου που είχε μπερδέψει την παράσταση με το Μεντράνο που κάποτε έπαιζε πιο κάτω, τα ακροβατικά και το απόλυτα οργανωμένο σώμα μπλέκουν στα γλιστερά δίχτυα τους μερικούς από τους 8 μαχητές μας. Αλλά τότε αυτοί δεν έχουν ξεχάσει το Νόημα, βγάζουν ο καθένας ένα κομμάτι από την καρδιά τους τα ενώνουν και αυτό τους οδηγάει ψηλά, διαφεύγουν από τους κύκλους των αγγέλων που δεν φτάνουν για να εγκλωβίσουν κανέναν, τα σώματα τους κατάφεραν και συγκρατήθηκαν με μυστικούς κόμπους από τα λυμένα σχοινιά, η γη δεν τους κράτησε χαμηλά σαν ζώα.

-  Και μετά; Μετά μέσα από το σκοτάδι του κοινού ξεπροβάλει η Κριτική, έχει το πρόσωπο του Λάμπαν ή όποιου διάολου καθηγητή χορογραφίας ή ανταγωνιστή χορογράφου και κρατάει μια ζυγαριά και αρχίζει να φορτώνει κατηγόριες ακονισμένες  στο αμόνι των γραφειοκρατικών κανόνων χορογραφίας « χρησιμοποιήσατε τα αντικείμενα και τον λόγο για να εκβιάσετε νόημα καθώς οι κινητικοί σας συνδυασμοί ήταν απλοϊκοί και χωρίς εσωτερική ενότητα, τα ακροβατικά σας κατάφορτα από εμπειρία δεν έκρυβαν τον φόβο σας για οτιδήποτε  αιφνίδιο, η δομή των επιμέρους μερών επαναλαμβανόμενη, τώρα ένα ομαδικό, τώρα ένα σόλο, τώρα ένας μονόλογος κλπ». Ο Καμίλο και ίσως ένας δυο άλλοι προσπαθούν να ισορροπήσουν βάζοντας στην ζυγαριά το «μα όλοι αυτό κάνουν, και οι Σεξ ντε λα  Μπεεε και η Ανν ντε Κατεργάρ» αλλά αυτό δεν φτάνει, συγχρόνως από δίπλα (είχαν να παλέψουν και ενάντια του) το σύστημα επιχορηγήσεων ψιθυρίζει «...αυτό που μετράει είναι τα εισιτήρια, βάλτε και άλλα ακροβατικά, βάλτε και άλλα ακροβατικά, θα επιχορηγούνται μόνο  ομάδες που μπορούν να παίξουν στο σύστημα της ελεύθερης αγοράς» και είναι κρίσιμη η στιγμή γιατί αν, αν ο Καμίλο χάσει, εγώ θα πέσω στα μάτια των παιδιών μου που τα έφερα αφού αυτά μόνα τους είχαν ήδη αποφασίσει ότι Χορός είναι η έκφραση συναισθημάτων και σκέψεων.

Αλλά εκεί την τελευταία στιγμή, ο Καμίλο κοιτάζει γύρω του και γκραααν βζουουμ έρχεται προς βοήθεια κουβαλώντας μια σκάλα η υπόλοιπη ομάδα. Η μόνη σταθερή συλλογική απόπειρα δημιουργίας στον Ελληνικό χορό, ερασιτέχνες μαζί με επαγγελματίες, ρακένδυτοι και πολύχρωμοι, σώματα φτιαγμένα στο δρόμο και σε στούντιο της Νέας Υόρκης, τους συναντάς σε πορείες και σε σκηνές θεάτρων. Η σκάλα τους θαρρώ πως είναι η ονειροδρόμος σκάλα του Αγ. Ιωάννη του Σιναϊτου και δεν φαίνεται  να στηρίζεται πουθενά, υψώνεται προς τον ουρανό, και στέκονται σε κάθε σκαλί της, ο Γιώργος  Αμέντας σε αυτο της Ησυχίας, η Παυλίνα Ανδριοπούλου στο της Ταπεινοφροσύνης, ο Βασίλης Δημάς στης Διακρίσεως, ο Χριστόφορος Μακατσώρης στης Υπακοής, η Χρυσάνθη Μπαδέκα στης Αγρυπνίας, η Μαρία-Λουίζα Παπαδοπούλου στης Προσευχής, η Χριστίνα Σουγιουλτζή στης Μετανοίας και όλοι μαζί τα ανεβαίνουνε ένα ένα και προσπαθούν να τον τραβήξουν. Από κοντά τραβάνε ψηλά και οι μικροί μαθητές μου, την επομένη ημέρα όταν όλοι μαζί συζητήσαμε στην τάξη για την παράσταση, η 12χρονη Δάφνη μας εξήγησε ότι η λέξη ακροβατικά ετυμολογείται από το σώμα που βαδίζει στα όρια του και ο 12 χρονος Άγγελος εξερράγη «ναι ήταν χορός». Όλοι, μαζί και εμείς τείνουμε το χέρι στον Καμίλο για να τον βγάλουμε από την δύσκολη θέση που μπορεί να πέσει (μα πέφτει ο Καμίλο;) μαζί με τον Νέο Ελληνικό Χορό. Θα το πιάσει να πιαστούμε και να απογειωθούμε αφήνοντας στην ζυγαριά τα βάρη; (ερωτηματικό αλλά εγώ είμαι σίγουρος).

Η αξία μιας παράστασης τέχνης δεν εκταμιεύεται μέσα στο παροδικό τώρα μιας μοναδικής θέασης (αυτό το απαιτούμε μόνο στα καταναλωτικά προϊόντα) αλλά στο συνεχές της γενικότερης παρουσίας. Η σημαντικότητα της ομάδας χορού Κι όμως κινείται έγκειται στο σπάνιο γεγονός να έχουμε στην χώρα μας μια ομάδα χορού που ενώ δουλεύει με εναέρια χορογραφία ταυτόχρονα αγωνίζεται να αποφύγει τον κομφορμισμό του καταναλωτικού θαυμαστού που συνοδεύεται με αυτή την τεχνική γνώση. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτό που ξεκίνησε με την Τρίσα Μπράουν στο “Man walking down a building” ήταν η επέκταση του ανθρώπινου σώματος και της αντίληψης μας γι’ αυτό, τώρα πια έχει καταντήσει θέαμα που συνοδεύει τον (άλλο) Δάντη στα μπουζούκια για να παραγγείλουνε και φαγητό.

Πριν από την χώρα μας το ΔΝΤ πήγε στην Αργεντινή, και μάλλον έτσι μας ήρθε ο Καμίλο πριν από την Πάτυ. Σκέφτομαι ότι αν και στην Αργεντινή είχαν αυτή την εθνική ρητορεία της επιτυχίας των καλλιτεχνών τους στο εξωτερικό σαν απόλυτο μέτρο ικανότητας (η οποία στην χώρα μας είναι ανάμνηση των προσπαθειών των Ελλήνων αστών του εξωτερικού να κυριαρχήσουν στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας έναντι των ντόπιων αγωνιστών το ‘21) θα πρέπει να κάνει και εκεί αίτηση για επιχορήγηση, με την επιτυχία που έχει εδώ θα του έδιναν κάθε χρόνο. Αλλά ξέχασα, το ΔΝΤ κόβει τις επιχορηγήσεις και η Αργεντινή δεν έχει φτιαχτεί σαν έθνος πάνω σε μια αρτηριοσκληρωτική φαντασίωση των άλλων.

Κοιτάζω τον Καμίλο, τον θυμάμαι βλάσφημο αυτοειρωνευόμενο κλόουν να παίζει στον πεζόδρομο κάτω από την Ακρόπολη και σκέφτομαι τι ωραία κοινότητα έχει φτιαχτεί γύρω του, μετά σκέφτομαι σε μια εκπομπή του Γιατζουτζακη στην ΕΤ, έναν Αφρικανό με βαθειά φωνή άλλα άπταιστα ελληνικά να λέει «εμείς οι ξένοι και οι Έλληνες μαζί θα αντιμετωπίσουμε την κρίση».

Κωνσταντίνος Μίχος

ΥΓ.

1)  Όχι, όλα δεν απογειώθηκαν. Είμαι σίγουρος ότι πολύ θα άρεσε στον Captain Beefheart ή τον Robert Frith να έπαιζαν μουσική στην παράσταση. Και θα κερδίζαμε ότι θα ενθάρρυναν τους ντόπιους κιθαρίστες να τολμήσουν να παρατήσουν τον τουρισμό της fusion μουσικής, ενός ιστορικά μεταβατικού στάδιου αποδοχής και σύνδεσης διαφόρων πολιτιστικών ειδών, συνήθως υπέρ του κυρίαρχου. Η μουσική, όταν αυτοπεριορίζεται να μεταφέρει απλά την μελωδία ενός ρεμπέτικου στην ηλεκτρική κιθάρα, μένει πίσω σε μια παράσταση για την επίγεια κόλαση και τον παράδεισο που μπορούμε να φτάσουμε μόνο αν Πιστέψουμε.

2)  Και μια παρατήρηση, για το χιλιογδαρμένο θέμα της κριτικής. Αυτό εδώ δεν είναι ένα κείμενο που παριστάνει το αντικειμενικό, πέρα από τόπο, χρόνο και ιδεολογία. Αυτό ήταν που πρωτοανακάλυψαν οι σοφιστές, ένα κείμενο είναι ένα κείμενο που μιλάει πρώτα για τον εαυτό του. Αυτό εδώ είναι ένα κείμενο που φανερά κουβαλάει την ιστορία μου, την ιδεολογία μου. Ναι χαίρομαι να υπάρχει μια ομάδα που δουλεύει κοινοτικά, δουλεύει τα όρια και τις περιπέτειες του σώματος κονταροχτυπούμενη με τον φανφαρονισμό η την αυταρέσκεια που ταυτίζονται με τον χορό και προσπαθεί να συνδέσει το χωροχρόνο μας με την ιστορία της τέχνης, ποια άλλη εκδοχή της Θείας Κωμωδίας αρχίζει με την ιστορία του Μήτσου που πήγε σαν τουρίστας στην κόλαση αλλά τον κορόιδεψαν και τον κράτησαν σαν μετανάστη; Και ποιό άλλο τσίρκο μας σηκώνει από την θέση μας χωρίς να ξεχάσουμε την κόλαση γύρω μας;

6 / 3 / 11

Ανώτατη συνταξιοδοτική βαθμίδα

Πως συνταξιοδοτείται ένας καλλιτέχνης

(Merce Cunningham, second from right, accepting his honorary doctorate, 1972)

Μια εικόνα και  μια ερώτηση:

Είσαι 60 χρονών χορευτής, πως βλέπεις τον εαυτό σου;

Απάντηση 1

Καθηγητής χορού σε πανεπιστήμιο ή σε ανώτατη σχολή, διδάσκεις δυο φορές την εβδομάδα από 2 ώρες, εισπράττεις σε μόνιμη βάση ένα ποσό αρκετό για να ζεις σχετικά καλά χωρίς την αγωνία της ελεύθερης αγοράς εργασίας.  

Είσαι αναγνωρίσημος, καταχωρημένος είναι η πιο σωστή έκφραση, έχουν κάνει εργασίες για την δουλειά σου, έχουν βρει βιβλιογραφικές αναφορές με τις οποίες έχουν τοποθετήσει και συνδέσει τις μικρές ανακαλύψεις σου και τις πρωτοβουλίες της δημιουργικής νιότης σου σε σχέση με θεωρίες κοινωνιολογούντων φιλοσόφων, πχ το contact improvisation και ο Ντεριντά.

Έχεις κερδίσει τις μάχες στην πανεπιστημιακή κυψέλη, ανταλλάσσοντας ψήφους σου, συμμαχώντας με τους απαραίτητους καθηγητές σε άσχετα με τον χορό αντικείμενα οι οποίοι όμως σε έκριναν, για να προσληφθείς.

Τώρα είναι η σειρά σου, ξεχειλίζεις από αυτάρκεια, σώμα και γνώση, σαν θεωρητικός της πράξης έχεις άποψη για όλα, σε καλούν σε συνέδρια, επιτροπές υπουργείων, διαγωνισμών, φεστιβάλ. 
Είσαι και ήσυχος, οι νεότεροι που μπορεί να σε έφταναν με το νεότερο σώμα τους ή τις νέες λύσεις-ιδέες τους θα αναγκαστούν να περάσουν τα ίδια ποτάμια διαβασμένων λέξεων, μέχρι τότε ποιός ζει και ποιος πεθαίνει, ακόμα και αν είσαι εσύ αυτός.
Διδάσκεις πολλούς μαθητές, που το πανεπιστημιακό σύστημα διεκ σφίξει﷽﷽﷽ν ες  κάνει διατριβή για τονδίκησε από την εξουσία και κατάφερε να προσλαμβάνονται και να διδάσκουν σε σχολεία.

Δύναμη σου είναι οι διασυνδέσεις των πρώην θεατών σου με οποιαδήποτε εξουσία και οι ώρες που δεν χόρευες ούτε δημιουργούσες αλλά έγραφες έγραφες .

Απάντηση 2

Σε φωνάζουν δάσκαλο, το βρίσκεις παλιομοδίτικο αλλά το αποδέχεσαι σε μια νεωτερική εποχή όπου δεν υπάρχει σεβασμός, σαν ένα έστω κλείσιμο ματιού. 

Είσαι σε ένα στούντιο, διδάσκεις σε λίγους, είσαι στρυφνός, απαιτείς από τους μαθητές σου να επιδείξουν πίστη και θάρρος που να οδηγούν σε δημιουργικότητα, πράγματα απαραίτητα για στην τέχνη, και αφού πρώτα υπερβούν τα εμπόδια καθαρμού που τους βάζεις από την εγωπάθεια και την επιδειξιομανία την οποία κουβαλούν και τους τυφλώνει. Κάθε μάθημα σου είναι πρωτότυπο, είσαι ατομικά για τον κάθε μαθητή διεισδυτικός και αποκαλυπτικός, μέσα σε μια απόλυτα προσωπική και αγαπητική σχέση δάσκαλου με μαθητή

Τα έσοδα σου σχεδόν καλύπτουν τις ανάγκες σου, είσαι λιτοδίαιτος αλλά διεκδικείς το σπανιότερο,  την απόλυτη αφοσίωση των μαθητών σου σε αυτά που ισχυρίζονται ότι θέλουν να κάνουν, αδιαφορείς για την δημοσιότητα και περιφρονείς τους μεταπτυχιακούς φοιτητές καλλιτεχνικών παραρτημάτων που κάθε  εξάμηνο  σε πλησιάζουν για μια βιαστική συνέντευξη με την οποία θα κάνουν βιβλιογραφική παραπομπή στην εργασία τους.

Δύναμη σου είναι το βλέμμα των μαθητών σου και η ανακλαστική σου ανάγκη να δημιουργείς καθημερινά νέους τρόπους για να τους διδάξεις. 

Είχα δώσει μια συνεντευξη πριν λίγο καιρό όπου υπήρχε πάλι το αιωρούμενο αίτημα, προς την κυβέρνηση, προς το υπουργείο παιδείας, γενικά προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, άρα και καμιά, για ανωτατοποίηση των σπουδών του χορού, το οποίο εμφανίστηκε και μισό-διατυπώνεται τα τελευταία χρόνια, με αρκετή καθυστέρηση σε σχέση με τις υπόλοιπες τέχνες

Παρατηρώ και προσέχω τις λέξεις:

Γιατί αιωρούμενο; Γιατί κανένας δεν το θέτει φανερά; Τι αντιφάσεις φοβούνται; Οι μεν και οι δε.

Ποιοι θα διδάσκουν σε μια ανώτατη σχολή χορού/τέχνης; Σύμφωνα με την Δυτική λογική της εξειδίκευσης, αυτοί που έχουν πτυχίο καθηγητού, αν ναι τότε ποιος χορευτής θα επιλέξει αυτό και σε ποια ηλικία; Σύμφωνα με τον Νόμο, αυτοί που έχουν πτυχίο ανωτάτης σχολής άρα πανεπιστημιακής; Δηλαδή ένας απόφοιτος της ανώτατης γυμναστικής ακαδημίας που έχει κάνει διατριβή για τον ακριβή συνδυασμό αριθμού  ισομετρικών ασκήσεων και χρόνου ανάπαυσης μπορεί να ξέρει το μυστικό του πόσα tendy μπρος πίσω πρέπει κάνεις για να αποκτήσεις ταχύτητα, όταν είσαι 19 χρονών, στο ζέσταμα πριν από παράσταση, για να μην είσαι σφιγμένος; Και επιπλέον μπορεί να το δείξει και να πείσει;

    Οκέι, θα μου πείτε να προσμετράται και ανώτατη παιδεία και εμπειρία. Α! αυτή η εμπειρία πως θα μετριέται για να βγαίνουν τα μόρια πρόσληψης σε ένα οργανωμένο παραγωγικά σύστημα; Σε κάθε, μα κάθε, βιογραφικό, διαβάζω για ασαφείς παραστάσεις στο εξωτερικό, λες και ο χορός είναι το πιο εξαγώγιμο προϊόν της χώρας.

Γιατί καθυστερημένη;

Διότι παλιότερα απλά δεν υπήρχαν θέσεις στο δημόσιο, όπως κατάφεραν πριν από  ένα αιώνα οι εικαστικοί να νομιμοποιήσουν ως απαραίτητη την εικαστική εκπαίδευση των παιδιών, και οι του τμήματος θεατρολογίας λίγο πριν φύγει το ΠΑΣΟΚ . Όμως είναι ειρωνεία τώρα που το δημόσιο καταρρέει και αδειάζει να επιζητούμε την είσοδο μας σε αυτό.

Υπουργείο παιδείας; Γιατί για να είναι μια σχολή ανώτατη πρέπει να ανήκει στο υπουργείο παιδείας;

Γιατί οι ανώτατες στρατιωτικές σχολές ανήκουν στο υπουργείο άμυνας;

Η τέχνη δεν είναι πεδίο μάχης;

Ένα ερώτημα για την λέξη ανωτατοποίηση, η οποία προς το παρόν ταυτίζεται με πανεπιστήμιο, θεωρία, λογική.

Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι οι τέχνες μπορούν να αναπτυχθούν μέσα σε ένα γενικόλογο σύστημα όπου η εκλογικευμένη οργάνωση και τήρηση συγκεκριμένης και εγκεκριμένης ύλης  θα παράγει εγγυημένα αποτελέσματα; Και τι αποτελέσματα; 

Ξανά προσέχω τις λέξεις: σύστημα, παραγωγικό, εγγυάται, αποτελέσματα,  

τι σχέση έχουν αυτές οι λέξεις με λέξεις που ελπίζω όλοι ταυτίζουμε με την τέχνη: δη ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽άετην τάξηυα τονλέξεις όπως, νέο, προσωπικό, δημιουργία;

Δύο  εικόνες, μια απάντηση.

Είναι 1983, είσαι 23 χρόνων σπουδάζεις χορό,

είσαι στην Κρατική, η 60χρονη διευθύντρια σου, χωρίς πανεπιστημιακό δίπλωμα αλλά ακόμα με κολάν διότι είναι χορεύτρια,  σου έχει δώσει το μοναδικό βιβλίο το οποίο περιγράφει τους νέους Αμερικανούς χορογράφους οι οποίοι εμφανίστηκαν πριν 20 χρόνια, το Terpsichore in sneakers και σε προτρέπει, ψιθυρίζοντας σου ότι  αφορά εσένα ειδικά, να το διαβάσεις και να το παρουσιάσεις σε όλη τη σχολή.

Το ρουφάς και γεμίζεις όνειρα τα οποία είχες ήδη κάνει πριν το διαβάσεις, 

μετά από λίγους μήνες είσαι στην Αγγλία σε ένα πανεπιστήμιο, σου έχουν πει ότι θα πάρεις υποτροφία και μπορείς να έρθεις να σπουδάσεις εδώ, θα είσαι ο πρώτος Έλληνας με μάστερ στην χορογραφία, συναντάς  τις μελλοντικές δασκάλες σου, όλες με πανεπιστημιακά διπλώματα, φοράνε γεροντίστικες ζακέτες, αντιλαμβάνεσαι αμέσως ότι δεν γνωρίζουν αυτά από τα ποια έχεις ονειρευτεί πίσω στην χώρα σου, τα έχεις ονειρευτεί τόσο δυνατά που σου φαίνονται ήδη πραγματοποιημένα,  αισθάνεσαι ότι αν μείνεις εκεί τα πόδια σου θα μπουν σε τσιμέντο, σπας την συνέχεια που σου ετοιμάζουν, περιγελάς την έτοιμη εξουσία του πτυχίου και της βεβαιωμένης δουλειάς, την ζακέτα του κοντά στην  ίχες﷽﷽﷽﷽﷽ωγμ πόδια, π αυτά απα υα τονσύνταξη καθηγητή, το βάζεις στα πόδια, γδύνεσαι προτιμώντας να πας και να σπουδάσεις συναντώντας προσωπικά  τους ίδιους χορογράφους για τους οποίους στο πανεπιστήμιο δεν έχουν καν ακόμα αρχίσει να μιλάνε διότι δεν υπήρχαν αρκετές βιβλιογραφικές αναφορές.

Η ζωή, και η τέχνη, αναβλύζει στις ρωγμές και όχι στα θεσμοποιημένα συστήματα. Αισθάνομαι μια απέραντη ευγνωμοσύνη για τις σπουδές μου στην ρωγμή του συστήματος του χορού. Η Κρατική ήταν μια τέτοια ρωγμή, η οποία ακόμα και τώρα δεν με προστατεύει αλλά με αναβλύζει.

9 / 10 / 10

Γιάννης Μέτσης (χαμογελώντας κατάμουτρα στον θάνατο)

Aug 7, '10, 3:28 PM

Είμαι στο αυτοκίνητο, οδηγώ, χτυπάει το τηλέφωνο, πέθανε ο Γιάννης Μέτσης, αναπάντεχο αλλά το είχα ήδη σκεφτεί εκείνες τις φορές που καθόμαστε και μετριόμαστε και συζητάμε ποιοι είναι οι Mεγάλοι της ζωής μας που θα φύγουν,  όμως συγχρόνως πιάνω τον εαυτό μου να χαμογελάει, τι παράξενο!

Είμαι στην κηδεία, περπατάω προς τον κόσμο, όλοι είναι εδώ, να οι χορευτές να οι χορογράφοι παλιοί και νέοι, πάλι πιάνω τον εαυτό μου να χαμογελάει, ωχ θα νομίσουν ότι είναι ανακλαστικό δημοσίων σχέσεων.

Γιατί χαμογελάω;

Είμαι στην κηδεία του Γιάννη Μέτση και τον σκέφτομαι και χαμογελάω.

Είμαι στην κηδεία του Γιάννη Μέτση και τον θυμάμαι μόνο να χαμογελάει και σαν κύμα  χαμογελάω και εγώ. 

Τι άλλο θυμάμαι;

Θυμάμαι να πηγαίνουμε στην Κρατική για πρωινό μάθημα μπαλέτου μαζί του και να τον βρίσκουμε να έχει πάει μια ώρα πριν για να κάνει μάθημα μόνος του.

Εμείς θεωρούσαμε το μάθημα έναν υποχρεωτικό κόπο που θα μας προετοίμαζε για τα όνειρά μας, αυτός θεωρούσε το μάθημα μέρος της ζωής του. Όποτε καταφέρνω να κάνω ένα μάθημα μόνος μου αισθάνομαι ότι φτάνω σε πραγματικό σημείο ωριμότητας, γι’ αυτόν ήταν η αυτονόητη καθημερινότητα του.

Θυμάμαι τα ρούχα του, πολύ πριν οι σύγχρονοι χορευτές και χορογράφοι το κάνουμε μόδα τον θυμάμαι να φοράει την φαρδιά παντελόνα του. Γιατί; για να κρύψει πάχος; μα ήταν αδύνατος μέχρι και τα 60 του που τον θυμάμαι να διδάσκει. Μήπως γιατί ο Γιάννης δεν ενδιαφερόταν για τον φετιχισμό του σώματος αλλά για την κίνηση; ήθελε να κινήσει όλο τον κόσμο, τα ρούχα του ήταν φυσικό να μην μένουν κολλημένα  επάνω του.

Θυμάμαι την πιο χαρακτηριστική κίνηση του, το grand rond de jambe en l'air. Για την ακρίβεια ήταν ο πρώτος άντρας χορευτής που θυμάμαι να το κάνει τόσο άνετα. Φφφπ φφφφπ σα να μας χαιρετάει. Από κάθε άντρα χορευτή θυμάμαι ένα κινητικό χαρακτηριστικό , την γήινη δυναμική του Λεωνίδα Ερενίδη, τα χέρια του Ντε Πιάν, τον τρόπο που πρώτα φτιάχνει άλυτους κόμπους αλά Escher και μετά ξεδιπλώνει τον κορμό του και τον εδραιώνει ο Χάρης Μανταφούνης, από τον Γιάννη Μέτση θυμάμαι αυτό το αερικό των ποδιών.

Τι άλλο; α! θυμάμαι να λένε ότι είχε πει για έναν νέο χορευτή  «αυτός δεν θα τα καταφέρει στο εξωτερικό». Και ψάχνω και δεν βρίσκω κανένα θυμό η παράπονο, ήταν ο Γιάννης Μέτσης, είχε χορέψει, ήταν από τους λίγους οι οποίοι είχαν χορέψει πραγματικά σε διεθνείς ομάδες ε! δικαιούταν να πιστεύει ότι ήξερε κάτι περισσότερο.

Θυμάμαι όταν έγινε η κατάληψη της Κρατικής από τους καθηγητές της στα τέλη της δεκαετίας του 80 όταν η τότε κυβερνηση αποπειράθηκε να αλλάξει την κατεύθυνση της και να γίνει Ακαδημία Μπαλέτου, θυμάμαι τους καθηγητές να μαζεύονται και να μετριούνται, σαν τους πολεμιστές στις ιστορίες του ’21, ποιος είναι μαζί μας; Και θυμάμαι την χαρά και ανακούφιση και αισιοδοξία όταν ο Γιάννης Μέτσης δήλωσε την συμπόρευση του.

Τον θυμάμαι σε παραστάσεις νέων χορογράφων, σε πολλές παραστάσεις, ήταν μέλος επιτροπών επιχορηγήσεων, δεν θυμάμαι τις παραστάσεις αλλά θυμάμαι αυτόν. Το χαμογελαστό πρόσωπο του και το γλυκό κύρος του ανάμεσα στον κόσμο, δεν μπορώ να θυμηθώ κάποιον να λέει κάτι, οτιδήποτε εναντίον του. 

Γιατί χαμογελάω καθώς σκέφτομαι τον Γιάννη Μέτση;

Γιατί χαμογελούν όλοι καθώς τον σκέφτονται; Πράγμα σπάνιο στο χορό, την τέχνη της λατρείας του σώματος και του φθόνου του ονόματος.

Γιατί όποτε σκέφτομαι τον Γιάνη Μέτση τον σκέφτομαι κατάφατσα; Δεν θυμάμαι να έχω κοιτάξει την πλάτη του, δεν θυμάμαι να τον έχω κοιτάξει κρυφά στο πλάι, δεν θυμάμαι να έχω χαμηλώσει το βλέμμα μου. Τον θυμάμαι μόνο να με κοιτάζει άρα και εγώ να τον κοιτάζω κατάφατσα.

Δεν είναι πολλοί αυτοί που το επιτρέπουν αυτό.

Τι κλαίμε ακριβώς στις κηδείες, τον νεκρό η εμάς; Το τέλος των πιθανοτήτων ευτυχίας του άλλου; η το μέτρημα ότι απέμεινε για εμάς;

Μήπως χαμογελάμε γιατί τον σκεφτόμαστε παραδειγματικά;

Ίσως γιατί φεύγοντας από την κηδεία του Γιάννη Μέτση φεύγουμε αποφασισμένοι για όσο χρόνο απέμεινε σε μας να προσπαθήσουμε, να βρούμε τρόπους να μας σκέφτονται κάποτε και εμάς και να χαμογελάνε.

Που τελοιώνεται ένα σώμα; στα όρια του η στην πολλαπλασιαστική εξαργύρωση της δύναμης του επάνω στους άλλους; Και τι είδους δύναμης;

Μήπως χαμογελάμε γιατί ενώ o Γιάννης Μέτσης ήταν ένας από τους καλύτερους Έλληνες χορευτές και δασκάλους, έδινε τις γνώσεις του και τις ανακαλύψεις του ζητώντας μόνο τα βλέμματα μας προς τα μπρος και ποτέ προς τα κάτω;

Και θυμάμαι, γνωρίζω ένα όνειρο-εφιάλτη του. Το 1995 για τις ανάγκες της παράστασης  «Πλησιάστε σκιές μου» του είχα πάρει συνέντευξη. Μου είχε αφηγηθεί και ακουγόταν στην παράσταση αυτό το όνειρο.....

Ήταν λέει ο Γιάννης και πέταγε. Και κάτω στην γη ήταν ένας άνθρωπος  που και στην πραγματική ζωή του τον απειλούσε, ήταν τα χρόνια που χόρευε στα μπαλέτα Ραμπέρ και αυτός ο άνθρωπος ήταν βυθισμένος στην γη και εξείχε το κεφάλι του και στο στόμα του δάγκωνε μία αλυσίδα η οποία ανέβαινε ψηλά και ήταν δεμένη στο πόδι του Γιάννη και ο Γιάννης πετούσε πέρα δώθε αλλά αυτός κράταγε γερά με το στόμα του την αλυσίδα και  δεν τον άφηνε να φύγει μακριά. Και θυμάμαι τον Γιάννη να αφηγείται με έξαψη πως  χτύπαγε τα πόδια του τα χέρια του με μανία συνέχεια μέχρι που έσπασε η αλυσίδα και ο Γιάννης Μέτσης πέταξε λεύτερος.

Είμαι στην κηδεία του Γιάννη του Μέτση και χαμογελάω, όχι μόνος μου, σαν να μου έρχεται ένα κύμα, αόρατο, από το παρελθόν; από αλλού; από βεβαιότητα γιατί είμαι σίγουρος ότι και αυτός χαμογελάει πάντα.

Κωνσταντίνος Μίχος 

στους μαθητές (χορογραφίας) που χάθηκαν

•   Ένα μάθημα χορογραφίας είναι άλλο ένα μάθημα τεχνικής

•  To μάθημα χορογραφίας είναι το σημείο συνάντησης και σωματοποίησης όλων των μαθημάτων, τεχνικών αλλά και θεωρητικών, σε μια σχολή χορού 
•  Σε κάθε μάθημα χορογραφίας μπορούμε να ανακαλύπτουμε τον τρόπο με τον οποίο όλες οι τεχνικές χορού χρησιμεύουν σαν εργαλεία στην μακριά πορεία του χορευτή να εξελιχτεί από αντικείμενο της ματιάς μας σε υποκείμενο εμπειριών μας

•  Όλα τα μαθήματα χορογραφίας ξεκινάνε με το σώμα του μαθητή. Το σώμα θα αισθανθεί, θα παρατηρήσει, θα θυμηθεί, θα ξεχάσει, θα πάρει αποφάσεις, θα αυτό-σχεδιαστεί, θα προετοιμαστεί να συνειδητοποιεί την δημιουργική διαδικασία

•  Ένα μάθημα χορογραφίας είναι ένα μάθημα το οποίο θέτει κοινά ερωτήματα και καλωσορίζει ατομικές απαντήσεις

•  Το μάθημα χορογραφίας λαμβάνει μέρος σε ένα ασφαλές για τους μαθητές τοπίο όπου μαζί προσπαθούμε να απαντήσουμε το ερώτημα πως οι φόρμες του ανθρώπινου σώματος στον χώρο, τον χρόνο και την δυναμική θα χρησιμοποιηθούν σαν μέσο επικοινωνίας μοναδικών νοημάτων και αισθημάτων

•   Κάθε μάθημα χορογραφίας είναι μια ευκαιρία να συνδεθεί το εγώ του μαθητή με το γεωγραφικό και κοινωνικό περιβάλλον στον ιστορικό χρόνο

•   Όλα τα μαθήματα χορογραφίας είναι διάλογοι ανάμεσα στην στιγμιαία έμπνευση και την κριτική σκέψη

•   Το μάθημα χορογραφίας είναι μια ευκαιρία να ξύσουμε την αυταρέσκεια του χορευτή-εκτελεστή με την συντροφικότητα της κοινής δημιουργίας

•  Το μάθημα χορογραφίας είναι το μάθημα που θα συνδυαστούν όλα τα εργαλεία από την ιστορία της χορογραφίας, ξεκινώντας από τις αναλυτικές τεχνικές του Λάμπαν, της Ντόρις Χάμφρευ και του Νικολάις, τις σωματικές τεχνικές συνειδητοποίησης όπως η Ιδεοκίνηση, το Body Mind Centering, τις δραματουργικές λύσεις του Contact improvisation μέχρι τις μεταμοντέρνες στρατηγικές σύνθεσης και την χρήση του λόγου και της αφήγησης. Και όλα αυτά για χάρη της πιθανότητας μιας ατομικής έκφρασης

•  Κάθε μάθημα χορογραφίας είναι πρωτίστως μάθημα ενθάρρυνσης

•  Όλα τα μαθήματα χορογραφίας δημιουργούν καλύτερους χορευτές

•  Ένα μάθημα χορογραφίας όσο και αν στηρίζεται στις υπάρχουσες συσσωρευμένες γνώσεις δημιουργείται σε απόλυτη σχέση με την σχολή όπου διδάσκεται, με τους μαθητές που υπάρχουν μπροστά στον καθηγητή στη συγκεκριμένη στιγμή

•  Το μάθημα χορογραφίας είναι ένα μάθημα στο οποίο αυτός που διδάσκει θα μπορούσε να ονομάζεται και ‘‘ διευκολυντής’’, ‘‘εισηγητής’’, ‘‘συνοδοιπόρος’’ κ.α.

•  Κάθε μάθημα χορογραφίας δεν τελειώνει παρά μόνο όταν οι μαθητές έχουν μια τουλάχιστον αυτάρκη εμπειρία δημιουργίας

•  Όλα τα μαθήματα χορογραφίας είναι επικίνδυνα μαθήματα, διότι είναι τα μαθήματα όπου οι επιλογές του καθενός εμφανίζονται τελεσίδικα. Επιλογές αισθητικής άρα ιδεολογίας άρα στάσης γα την ζωή

•  Ένα μάθημα χορογραφίας δεν μπορεί να αρχίζει παρά μόνο με την επιθυμία να συνδεθεί η τέχνη του χορού με την ζωή

•  Ένα μάθημα χορογραφίας δίδεται με την ελπίδα ανακάλυψης συνομιλητών

•  Ένα μάθημα χορογραφίας στην Κρατική Σχολή Χορού είναι ένα μάθημα στην αποδεδειγμένη από παλιά παράδοση της σχολής να δημιουργεί ολοκληρωμένους χορο-ανθρώπους

•  Ένα μάθημα χορογραφίας μπορεί να ξεκινήσει από το πιο μικρό γεγονός, π.χ. με τους μαθητές απλά να κοιτούν το χέρι τους, να το παρατηρούν σαν φυσικό γεγονός, σαν σκελετική - μυϊκή - αισθητηριακή δομή, να παρατηρούν τις κινητικές δυνατότητες του, να συνειδητοποιούν την αίσθηση της κίνησης του, να επεξεργάζονται την κίνηση του σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα, να το τοποθετούν σε διαφορετικό φόντο, να το αφήνουν να παίρνει χειρονομίες από την καθημερινότητα η να δημιουργεί άγνωστες καινούργιες, μπορούν να το οργανώνουν στον χρόνο με επαναλήψεις - διαφορετικές ταχύτητες και δυναμικές, να το οργανώνουν αντιστρέφοντας την κίνηση του η μεταφέροντας την σε άλλα επίπεδα η μέρη του σώματος, να κάνουν αναφορές σε έργα τέχνης η σε γεγονότα από την ιστορία η την καθημερινότητα, να το συνδυάσουν με λόγο αποδομώντας τον η δημιουργώντας αφηγήσεις, να το φέρνουν σε επαφή με ένα άλλο σώμα. Όμως κυρίως ένα μάθημα χορογραφίας απαντάει όχι μόνο στο ερώτημα ‘‘τι να χορέψω;’’ και ‘‘πως;’’ αλλά στο πολύ ουσιαστικό ‘‘γιατί να χορέψω;’’ Τότε αυτό το χέρι μπορεί να γίνει τρομερό, όλοι φοβούνται τους ανθρώπους που κοιτούν απλά το χέρι τους αλλά και είναι αποφασισμένοι να το χρησιμοποιήσουν

τον Δεκέμβρη του 2009 η Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης (Χορού) ανακοίνωσε ότι προσκαλούσε ενδιαφερόμενους να συμμετάσχουν στη διαδικασία επιλογής για την πρόσληψη ενός δασκάλου χορογραφίας. Εκτός του βιογραφικού κάθε ενδιαφερόμενος έπρεπε να καταθέσει και μιά επιστολή εκδήλωσης ενδιαφέροντος (μέχρι 500 λέξεις), καθώς και μια περιγραφή μαθήματος χορογραφίας. Το ανωτέρω κείμενο είχε δοθεί σαν απάντηση σε αυτό το αίτημα.

Μακρυά από δω (Ponderosa, Βερολίνο, Αθήνα 1960 χλμ)

Jul 21, '09, 4:49 PM

Διαβάζεται ακούγοντας συγχρόνως το "Take a look at these hands" by D. Byrne και μερικές φράσεις της Meg Stewart.

Έρχεται η ημέρα (να είστε σίγουροι ότι για όλους πάντα θα έρθει) που κοιτάς τα χέρια σου και έχεις κάνει παραστάσεις, έχεις πάρει επιχορηγήσεις, έχεις αγγίξει αξιοθαύμαστα σώματα, έχεις ιδέες για τα επόμενα έργα σου, έχεις προσκλήσεις σε φεστιβάλ, σε αναγνωρίζουν.

T ake a look at these hands.

The hand speaks. The hand of a government man.

Well I'm a tumbler. Born under punches.

Δίπλα, η Lisa Schmidt (βασική χορεύτρια δημιουργός της Τρίσα Μπραουν στα 80’ς & 90’ς) σφουγγαρίζει το ξύλινο πάτωμα ενώ εσύ τρίζεις σπασμένος. O Jamie (χορευτής της Meg Stuart, είχε έρθει ένα Σαββατοκύριακο και χόρεψε σε μία παράσταση μας) κουβαλάει πέτρες έξω από ένα αχυρώνα για να ξαναφτιάξει τη γκρεμισμένη σκεπή, όλοι περνάνε να βάλουν ένα χεράκι. Η Meg Stewart φέρνει τα πιάτα όλων μας από το νεροχύτη . Ο Keith Hennesy σκουπίζει το στούντιο πριν αρχίσουμε το σεμινάριο, ήταν η σειρά του.

I'm so thin.

Never seen anything like that before

Falling bodies tumble 'cross the floor

When you get to where you wanna be

When you get to where you wanna be

Βράδυ στο στούντιο, δυο Ισπανίδες δουλεύουν την ιδέα να δουν την σχέση που μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα στο φλαμένκο και το contact improvisation, τις ακούω συνέχεια να λένε from the body, it comes form (;) the body.

Δύο Φινλανδέζες 30 μέτρα πίσω στο βάθος του στούντιο Κάτι Κάνουν σαν απειλητικό παραμύθι, κρατάω την αναπνοή μου το παιδικό της αγοροκουρεμένο πρόσωπο, πράσινα μάτια, ξυραφιές στο πλάι, ξαφνικά τρέχει με βαριά βήματα σαν αγόρι, λέει ένα ποίημα στα Φινλανδικά φτύνοντας κεράσια και δουλεύει. Ω πόσο δουλεύει. Της είπα αμέσως να έρθει στην Ελλάδα να δουλέψουμε αλλά αμέσως το μετάνιωσα σκέφτηκα ντρέπομαι εδώ θ’ ακούει κουβέντες μόνο για πως, που, ποιός έκλεισε παράσταση, αλλά ποτέ για την ίδια την δουλειά, για την τέχνη του καθενός.

Όμως, πόσο η ανάσα σου έχει σχέση με την κίνηση του σώματός σου; Και η κίνηση σου με τα συναισθήματά σου; Και πως τα συναισθήματά σου καταλαμβάνουν το σώμα σου; ‘‘Εmotional body’’. Εγώ το αποκαλώ‘‘ Συν-κινητικό’’ σώμα και το ψάχνω και το βρίσκω εδώ.

We seek the longer arts of transformation

11 το βράδυ, κάθεσαι σε μια βεράντα μπροστά στο δάσος, σηκώνει το κεφάλι της και σου λέει

All I want is to breathe [I'm too thin]

Won't you breathe with me?

Find a little space, so we move in-between [In-Between it]

And keep on step ahead, of yourself.

πάμε στο στούντιο να δουλέψουμε; εντάξει, αλλά καθώς περπατάς σκέπτεσαι, τι έχω; τι έχω πραγματικά; τι με κινεί; και μόλις Κάτι λάμψει, εύκολο τελικά αποτέλεσμα συνάντησης τύχης, σκισίματος του λίπους γύρω σου, ενός μιας στο τόσο μικρού βήματος που αποτολμάς, εσύ μήπως αμέσως απομνημονεύεις τους γύρω σου και σκέπτεσαι τι να το κάνω αυτό για την επόμενη παράσταση;

Don't you miss it, don't you miss it.

Some 'a you people just about missed it!

Last time to make plans!

And I'm a tumbler...

I'm a Government Man.

Μαζεύουν νερό βροχής, ακόμα και αν έχουν περίσσευμα. Συμμετέχουν χωρίς κανείς να τους το ζητήσει σε μια οικονομία που ξεπερνάει τα 20 εκτάρια εκεί στα σύνορα Γερμανίας με Πολωνία και τον χρόνο που θ’ αντέξει η κοινότητα Ponderosa .

Υπάρχουν μόνο combust toilets, κάτι σαν τους παλιούς βόθρους που σφραγίσαμε, μία φορά το χρόνο τις αδειάζουν για λίπασμα.

Πλησιάζει η Στέφανι, διακρίνω τις χαρακιές - ιερογλυφικά που διασχίζουν τα μπράτσα μέχρι το στέρνο, μου χαμογελάει σκύβει και κόβει κάτι σαν λαχανάκι, στρίβει το πάει στην κουζίνα, φωνάζανε ότι θέλανε και άλλη σαλάτα και δεν ήξερα που να την βρώ.

Oh, Take a look at these hands. They're passing in-between us.

And the heat goes on... [I got time!] And the heat goes on

All I want is to breathe [Thank you. Thank you.]

Won't you breathe with me?

Find a little space...So we move in-between [I'm so thin]

And keep one step ahead of yourself. [I'm catching up with myself]

Γιατί εδώ δεν υπάρχει σκόνη; εκτός από το δωμάτιο μου, εκεί στάζω σκόνη.

Από την βιβλιοθήκη διαβάζω το βιβλίο της Sally Banes για την ιστορία της P erformance Art στη δεκαετία 75-85, αναγνωρίζω πολλές ιδέες από έργα να έχουν μεταφερθεί σε χορογραφίες και θεατρικές παραστάσεις τώρα στην Ελλάδα. Νο πρόβλημα! ας πάρουν όποια ιδέα θελήσουν, ακόμα και αν το Vessel της Meredith Monk όπου οι θεατές μεταφέρονταν με φορτηγά μέσα στους χώρους της πόλης υπενθύμιση ότι στρατόπεδα συγκέντρωσης μπορούν να φτιαχτούν παντού, στην εισαγωγή μεταποίηση που του έγινε εδώ κατέληξε τουριστική περιήγηση. Αλλά γιατί κανένας δεν έκλεψε εκείνη την ιδέα από έργο του Ping Chong για ένα Δράκουλα που ξεκινάει από το Αids, συν-απεικονίζει τους γιάπηδες και καταλήγει στο πως όλοι έχουμε γίνει βαμπίρ θεαμάτων;

The moment you think of the audience you compromise your self.

Border land . Στα σύνορα υπάρχει ζωή, περισσότερη ανταλλαγή - ζωή απ’ ότι πιο μέσα. Χορεύουμε τις περιοχές των συνόρων μας, σωματικά, ακουστικά, συγκινησιακά.

Take a look at these hands.

No thanks. I'm a Government Man.

Ο τρόπος που αναπτύσσουμε τις δημιουργικές ιδέες μας μοιάζει με την αντρική σεξουαλικότητα: επαναλαμβάνοντας το ίδιο μοτίβο μαζεύει ενέργεια με γραμμική αυξητική πορεία, μετά εκρήγνυται και αδειάζει. Άραγε πως μπορούμε να αναπτύξουμε διαφορετικούς τρόπους δημιουργικότητας εμπνεόμενοι από άλλους τρόπους σεξουαλικότητας πχ τον γυναικείο σε κύκλους.

κρατάω την αναπνοή μου το παιδικό της αγοροκουρεμένο πρόσωπο πράσινα μάτια ξυραφιές στο πλάι περπατάω δίπλα της στο στούντιο ξαπλώνω αχ μία μόνο αληθινή κίνηση αν καταφέρω να κάνω. Aγγίζει από όλες τις μεριές από όλες τις γωνίες όλα τα βαθουλώματα ω πόσο επίμονα δουλεύει. Αυτό που οι πολύ νέοι δεν ξέρουν είναι ότι στις audition για οποιαδήποτε σχολή η παράσταση παρακολουθούμε όχι το τι έχει μαζέψει κρυφά και κουβαλάει σαν σχέδιο επιτυχίας ο υποψήφιος-α, αλλά πως δουλεύει, πως εξελίσσεται, πως συμμετέχει, τι δωρίζει, πόσο τελεσίδικος-η είναι...

Take a look at these hands

And the heat goes on...And the (Wheeeep!) heat goes on

And the heat goes on [brbbrbbrb]...Where the hand has been [chtktktktk]

1 ώρα laughing meditation

1 ώρα anger meditation

get the sensation if you extend the dance

Εντάξει ωραίες οι καταλήψεις, αλλά μακριά από combust toilets, διατροφική αλληλεγγύη, συντροφική διαχείριση των απολαύσεων μας.

μια ερώτηση: γιατί εδώ οι πρωτεργάτες κάθε κατάληψης δεν συμμετέχουν ποτέ σε κανένα σωματικό εργαστήρι;

Thrive for it

Complex emotional movement

Energetic exchange

Το σώμα όπως και όλοι οι χώροι είναι ιδιωτικοποιημένο, δηλαδή έχει ήδη καταπατηθεί από την ιδιωτική πρωτοβουλία, όλες τις κοινωνικές συμβάσεις, τις στρεβλωμένες επιθυμίες που αλλοτριώνουν την λιβιδινική μας ενέργεια, από μνήμες που θα θέλαμε να αποτινάξουμε αλλά έχουν εγκατασταθεί και από το κράτος δηλ. από ιδρυματοποιημένες τεχνικές έκφρασης (χορού για εμάς). Πως μπορώ να κάνω το σώμα μου κοινοτικό, ανοικτό στον άλλο;

longer arts of transformation

Μήπως συνδέοντας το με τον μόνο τόπο που πραγματικά μπορεί να συνδεθεί, την ίδια την γη;

Aλλά που; Η Ponderosa είναι 1960 χλμ μακριά από εδώ.

Μμμμ μήπως στην κατάληψη του Πραπόπουλου;