Παγκόσμια Ημέρα Χορού 2015

Μια μέρα χορού

Ξυπνάω, ξαφνικά, ξύλινος,

είναι πέντε λεπτά πριν τις 10,

σε 20 λεπτά διδάσκω, σαν ξύλα το χειμώνα σηκώνω τα κομμάτια μου, μου λείπει ύπνος, σε 5’ ξεκινάω για το μάθημα σύγχρονου χορού, καθώς γκαζώνω την μηχανή ανάμεσα σε αυτοκίνητα που δεν μπορούν να κρατήσουν τις γραμμές του δρόμου προλαβαίνω να σκεφτώ αν η ασφάλιση ΙΚΑ ενός χορευτή θα αρκεί στην περίπτωση που δεν αποφύγω έναν από όλους αυτούς τους ψηφοφόρους του Ποταμιού που στρίβουν και ανάβουν φλας μετά για να φανούν νομότυποι, πως θα είναι η ζωή μου αν γίνω ανάπηρος, με ποιούς θα χορεύω εγώ που εισήγαγα τον χορό με ανάπηρους; Που θα έχει πάει αυτό το χρυσό στρώμα αυτάρκειας και έπαρσης που διακρίνουν πάνω στο σώμα των χορευτών; Το σώμα μου  πονάει, η μέση καθώς σηκώνει το μόνιμο σακίδιο είχε ανάγκη τον χρόνο που δεν έδωσα για να τεντωθώ το πρωί, και ο σβέρκος σε κάθε αναπήδημα σε φρεάτια της ΕΥΔΑΠ τρώει μεσοσπονδύλιο μέλλον, οι αγράμματοι ιδιώτες εργολάβοι συντήρησης είμαι σίγουρος ότι ψηφίζουν ΧΑΠΑΣΟΚΝΔ και είναι η σωματοποιημένη απόδειξη ότι ο Σύριζα δεν θα αλλάξει τίποτα.

Καθώς προσπαθώ να μακρύνω την σπονδυλική στήλη ξαπλώνοντας πάνω στο τεπόζιτο, σκέφτομαι ότι πρέπει να διδάξω κάτι για να ζεσταθεί και το δικό μου σώμα αλλά πως να το συγχρονίσω με τις ταχύτητες του νεανικού των δεκαπεντάχρονων μαθητών μου. 
10 και 14' φτάνω στο καλλιτεχνικό Γυμνάσιο του Γέρακα.

Όλη η τάξη με περιμένει στην είσοδο του σχολείου, κατσουφιασμένα μου λένε ότι στην πρώτη από τις δυο ώρες που έχουμε μάθημα θα τους πάρει μια άλλη καθηγήτρια, γυμνάστρια, για να κάνουν κάποια πρόβα. Με κοιτάνε σαν να μου ζητάνε να αρνηθώ αλλά ακόμα και την ημέρα χορού ο χορός έπεται των άλλων μαθημάτων, ο καθηγητής χορού είναι υποδεέστερος του γυμναστή και όχι! η λύση δεν είναι η δημιουργία τμήματος χορού στο πανεπιστήμιο, για να συνταξιοδοτηθούν οι ατάλαντες πρώην γυμνάστριες-χορεύτριες που ποντάρισαν σε διδακτορικά στον χορό.

Τουλάχιστον θα τα έχω την δεύτερη ώρα, αλλά όπως κάθε Τρίτη δεν έχουμε αίθουσα. Ναι! κάθε μέρα χορού, κάποιοι κάνουν μάθημα σε μια αίθουσα χορού στρωμένη με λαμινέιτ πάνω σε τσιμέντο, μαζι με την διευθύντρια παρακαλάγαμε πέρυσι την κόρη του εργολάβου να βάλουν πάτωμα, ναι! και οι νεαρές κόρες γουρουνιών είναι γουρούνια και μηρικάζουν χανδπασοκ.

Έχω λοιπόν μια ώρα για να διδάξω την τρίτη γυμνασίου στο προαύλιο, ευτυχώς με ντάλα ήλιο.

Τι να τους κάνω, τι μπορείς να κάνεις σε τέτοιες συνθήκες; Έχουμε ήδη, σε προηγούμενα μαθήματα,  συνδυάσει το μπάσκετ και το χαντμπωλ με την ρυθμολογία, έχουμε ήδη τρέξει σε γεωμετρικά σχήματα από αφηρημένους πίνακες και παραδοσιακά εργόχειρα, έχουμε εξαντλήσει όλες τα φορμαλιστικά ξεζουμίσματα του χώρου.

Τα πλησιάζω, με πλησιάζουν, αισθάνομαι σαν να είμαι έτοιμος να εκραγώ, σαν να έχω να τους μάθω όλο τον κόσμο, τι να τους κάνω από όλο τον κόσμο;

Το ίδιο ερώτημα, η ίδια ευθύνη κάθε μέρα χορού. Εγώ ξύπνησα και ήρθα σε 14 λεπτά, αυτά ξυπνάνε στις εξή μιση και κάνουν και μιάμιση ώρα για να φτάσουν μπροστά μου.

Τα παίρνω μια βόλτα στο σχολείο, τα περνάω μέσα από το γραφείο των καθηγητών, σπάζοντας το εκπαιδευτικό κουτσομπολιό και επιδεικτικά ζητάω να αφήσουν τα πράγματα τους πάνω σε ένα γραφείο. Ναι! με τον χορό απόχτησα κοινωνικό θάρρος που δεν το είχα ούτε στο κλείσιμο στον εαυτό μου ως μαθητής ωδείου, ούτε στην αφ’ υψηλού ματιά ως σπουδαστής κινηματογράφου.

Καταλήγουμε ξανά μπροστά στην είσοδο, στο κέντρο του προαυλίου.

Ζητάω να σταθούν κοντά κοντά και μόνο να κοιτάζουν για αρκετή ώρα ότι υπάρχει στο οπτικό πεδίο μπροστά τους, να διακρίνουν λεπτομέρειες, μετά να κοιτάξουν προς την άλλη πλευρά, και την άλλη, μετά τρέχουμε σε μια σκιά και στο όρθιο αναλύουμε τους μηχανισμούς αντίληψης, συνήθειες και υπερβάσεις, τις λεπτομέρειες που αποκαλύπτουν την ιστορία αυτού που είδαν, τη κορυφή ενός σκουπόξυλου που πηγαίνει πέρα δώθε και δυο σκουρόχρωμα πόδια στον κήπο της δεντροφυτεμένης μεζονέτας, τα μικρά ορθογώνια συρμάτινα ανοίγματα στην εξώπορτα σαν τα ανοίγματα σε κλουβιά κοτόπουλων, αφηρημένα σχήματα, περίεργα, αλληλοεκπλήσσουν τους συμμαθητές τους καθώς λένε τι βλέπουν και οι υπόλοιποι ψάχνουν να βρουν τι είδαν.

Ναι! ο Χορός μπορεί να ξεκινάει και από την απλή παρατήρηση του περιβάλλοντος.

Γυρνάνε στο κέντρο, τώρα αφού κλείσουν τα μάτια, κοιτάνε ξανά αλλά πάντα με κλειστά τα μάτια, λένε τι βλέπουν και ταυτοχρονα το δείχνουν, μετά  ανοίγουν τα μάτια τους για να επιβεβαιώσουν. Γελάνε ενθουσιασμένα και ικανοποιημένα που τις περισσότερες φορές το βρίσκουν.

Ο Χορός μας προστρέχει όταν κάποιες αισθήσεις δεν ικανοποιούνται.

Ξανά στο κέντρο, κοιτάνε, τώρα προτρέπω η όραση να συμπεριλάβει και την φαντασία, φωνάζουν τι βλέπουν, τις μικρές λεπτομέρειες ....... τους λεκέδες στην τέντα απέναντι που μπορεί να είναι από τον Γκοτζίλα που μόλις έστριψε στην γωνία έχοντας στα δόντια του τον θεολόγο.......

Ο Χορός είναι η υπέρβαση της πραγματικότητας.

Κέντρο, αυτή την φορά λένε τι βλέπουν, δείχνουν που είναι και πάνε εκεί και το σωματοποιούν.

Ο Χορός είναι η σωματοποίηση των παρατηρήσεων, αισθήσεων και φαντασίας.

Ξανά στο κέντρο, μην ξεχνάμε ο Χορός ξεκινάει από το κέντρο. Τρεις ομάδες, κάθε ένα παιδί θα δείξει την χειρονομία του στα άλλα της ομάδας και θα την κάνουν όλα μαζί.

Ο Χορός είναι κοινοτική ενέργεια και μοίρασμα εμπειριών.

Θα κάνουν τις χειρονομίες στους συγκεκριμένους χώρους που τις φαντάσθηκαν και θα βρουν τρόπους πως να μετακινηθούν από το ένα σημείο στο άλλο.

Ο Χορός είναι μετακίνηση, η ριζοσπαστική ιδέα των 60’ς της ακινησίας έχει ταυτιστεί πλέον με την ακινησία των σωμάτων στην τηλεοπτική οθόνη και το σώμα τρώγεται με τον εαυτό του. Όχι! δεν με ενδιαφέρει αυτός ο χορός, αυτές τις ημέρες χορού!.

Μετά από μια ώρα μέρας χορού, καταλήγουμε όλες οι ομάδες να χορεύουν, μετασχηματίζοντας το περιβάλλον, ταυτόχρονα αντιμετωπίζοντας τις πιθανότητες σχέσεων που θα δημιουργηθούν ανάμεσα τους.

Ο Χορός είναι σωματικές σχέσεις εμπειριών και φαντασίας που αλληλο-τροφοδοτούνται.

Κάθε μέρα χορού κοιτάζω τους μαθητές μου και βγαίνει ήλιος στο στήθος μου, πελεκάνοι κάνουν κουτσό πάνω από σώματα σαν πεταμένες τσίχλες τα οποία προσπαθώντας να τις βγάλουν από την πατούσα τους γίνονται θύτες σε σκηνή μαθητικού μπουλινγκ, δύο ομάδες η μια τραυματισμένοι πάνω σε παγκάκια διπλα στην άλλη με  ζόμπι που κάνουν πάρτι, αφού βρέθηκαν τυχαία κοντά χωρίζονται, οι τραυματίες μετατρέπονται σε χτυπημένα πουλιά ενώ τα ζόμπι απομακρύνονται σαν μοντέλα σε πασαρέλα και ανάμεσα από όλους περνάνε κυνηγημένες φοβισμένες φράουλες! αυτά ειδαν και χόρεψαν τα παιδιά .......

μια μέρα χορού.

Το απόγευμα είμαι σε μια συνάντηση του υπουργείου παιδείας για τον σχεδιασμό του οδηγού σπουδών καλλιτεχνικών μαθημάτων, ακούω λέξεις όπως στόχοι τριμήνου κλπ. Αναρωτιέμαι το σημερινό μάθημα πως θα μπορούσε να μπει στα αυτόματα κουτάκια των υπουργείων. Αναρωτιέμαι πως θα καταγράψω ότι την έρευνα στον

χορό σε σχέση με την όραση την έμαθα από την Liza Nelson, αλλά αυτό δεν υπάρχει σε καμιά βιβλιογραφική αναφορά.

Την μέρα χορού εκατομμύρια ανακαλύψεις περνάνε αχαρτογράφητες στα σώματα εκατομμυρίων ανθρώπων.

Την μέρα χορού, πολλοί προσπαθούν να τον κατηγοριοποιήσουν, «τι χορό κάνεις;» « ο Μίχος κάνει contact » και ο χορός ξεφεύγει σαν τα πληγωμένα σκυλιά που είδε ο 15χρονος Ορφέας και με μια στάση που θύμιζε Γκράχαμ σέρνονταν στο προαύλιο το πρωί.

Στο διάλειμμα της συνάντησης κάποιος καθηγητής εικαστικών μας συμβουλεύει με αφ’ υψηλού οίκτο «εσείς του χορού δεν έχετε διαβάθμιση, πρέπει κάτι να κάνετε επιτέλους», ναι ρε το ξέρουμε αλλά δεν θέλουμε πανεπιστήμιο χορού, δεν θέλουμε να μπούμε στα αλισβερίσια της πανεπιστημιακής κυψέλης, θέλουμε την αυτονομία μας, ο χορός είναι η μόνη τέχνη που ακόμα οι μαθητές με αποκαλούν «Δάσκαλε».

Την μέρα χορού, παίρνω χαρά και με πληρώνουν και από πάνω, 6 ευρώ την ώρα, και το υπουργείο δεν ξέρει ότι θα το έκανα και τσάμπα.

Γιατί το κάνω;;

Διότι το να διδάσκω χορό στο γυμνάσιο είναι η τελευταία μου ευκαιρία να αλλάξω την κοινωνία!!! (ξέρω πως ακούγεται), να διατρυπήσω την κόρα της εκπαίδευσης του χορού, αυτή την κόρα αυταρέσκειας, επίδειξης, α-νόητης εκλέπτυνσης με τα οποία ταυτίζεται  ο Χορός. Πρώτα, δοκίμασα στις ανώτερες σχολές, αλλά είδα τους μαθητές μου να γίνονται κομφορμιστές, μετά δοκίμασα σε δυο πανεπιστήμια και τους είδα να χάνονται σε βιβλιογραφίες και την έλλειψη χειροπρακτικότητας, οπότε σκέφτηκα να τους προλάβω πριν τους ορθομετρήσει το σύστημα. Οι μαθητές μου κάποια μέρα που θα εισαχθούν να κάνουν επαγγελματικό χορό, ωωω πόσα θα ξέρουν.

Και μετά;

(Ομολογία

Εδώ και λίγα χρόνια όταν έρχονται γονείς παιδιών και μου λένε υπερήφανοι για την ανεκτικότητα τους ότι θα αφήσουν το παιδί τους να κάνει ότι θέλει, δηλαδή χορό, είμαι εγώ που τους λέω μισοαστεια μισοσοβαρά, όχι! τώρα να σκεφτούν τη Δουλειά, χορό κάνουν όποτε θέλουν. Ναι, το λέω κάθε μέρα χορού, εγώ ένας καθηγητής χορού, λυγίζοντας την χαρά μου στο ζύγι όπου από την μια βάζω την γενναιοδωρία των τρομοκρατημένων φραουλών και από την άλλη την ηλιθιότητα που συναντάμε στον χορό, ας πούμε στο Κακογιάννη, όπου προχτές η σύζυγος του Ταξιάρχη Βασιλάκου ο οποίος ήρθε από το Παρίσι για να χορέψει υποχρεώθηκε να πληρώσει εισιτήριο και η ταξιθέτρια έκανε παρατήρηση στο παιδί του που φώναξε «ο μπαμπάς» όταν τον είδε στην σκηνή). Ποιός είπε ότι δεν συναντάμε ηλιθιότητα, σκληρότητα, αδιαφορία, κοντόφθαλμη συμφεροντολογία κάθε μερα χορού;

Τέτοιες μέρες χορού κάποιοι ακόμα ονειρεύονται να χορέψουν σε μεγάλα θέατρα, που δεν θα τα γεμίσουν αλλά θα ικανοποιήσουν τα ανακλαστικά καλλιτεχνικής και κοινωνικής ομαλότητας.

γιατί; Γιατί όχι στο Εμπρός; Σήμερα, μέρα του χορού πάμε να κάνουμε κατάληψη στην κατάληψη του Εμπρός;

Οι μαύρες σκέψεις κάθε μέρα χορού καταλήγουν να βαραίνει το χέρι μου στην λάθος στροφή στον Σταυρό Αγ. Παρασκευής (γαμημένοι εργολάβοι δρόμων και αιθουσών χορού) αλλά ευτυχώς το σηκώνουν όλοι μαζι οι μικροί μαθητές μου και επανέρχεται, θέλω να ζήσω. Την ημέρα χορού, δεν ξέρω αν οι μαθητές υποψιάζονται πόσο με κρατάνε για να μην λυγίσω προς το λάθος ζωής.

Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα του Χορού, θα την γιορτάσω, στο μάθημα Contact Improvisation με τους μαθητές και μαθήτριές μου. Απόψε θα χορέψουμε σας τους Αvengers, θα τρέξουμε, θα εκσφενδονιστούμε, θα διαπεράσουμε, θα σηκώσουμε πέρα από τις δυνάμεις μας, θα πέσουμε και θα σηκωθούμε αλώβητοι, χωρίς τα εφέ σε υπολογιστή ενός καθισμένου σε καρέκλα αποφοίτου εικαστικών, υπό τις οδηγίες ενός αποφοίτου κινηματογράφου, με μουσική ενός απόφοιτου μουσικής τεχνολογίας. Εμείς όπως κάθε μέρα χορού είμαστε τα σώματα μας και πραγματοποιούμε όλα αυτά που οι άλλοι μόνο φαντάζονται.

Μάθημα χορογραφίας Νο 16

Πόνος στο στήθος

βαθύς, μέσα, πάει μέχρι πίσω

λες; Όχι ρε! σιγά μην ερμηνεύσω μια εσωτερική κίνηση των οργάνων μου, ποτέ δεν πίστεψα την παπαριά της Γκράχαμ για την αλήθεια της κίνησης,

αλλά ο πόνος συνεχίζει

θα περάσει

θα είναι κάτι νευρικό, να δοκιμάσω Φελντενκράις, χαλαρώνω, προσπαθώ να ηρεμήσω τους υπόλοιπους μυς του σώματος να μην παρασύρονται και σφίγγουν, διότι έχει αρχίσει να πονά και να παραλύει και το αριστερό χέρι

πέρασε όλο το βράδυ και πόναγα

ρε λες; Όχι στις ερμηνείες, αυτό δεν προστάζουν οι μεταμοντέρνοι;

δεν μπορώ να περπατήσω, σε κάθε περπάτημα αναταράσσονται τα σωθικά,

οι ερμηνείες ξεχειλίζουν. Έπαθα έμφραγμα; καρκίνος; κάτι έσπασε; γαμώ την Γκράχαμ και τον δόκτορα χαουζ, (μια στιγμή, από που και ως που ένας ηθοποιός τηλεοπτικού σήριαλ, έστειλε μήνυμα στον Τσίπρα; έστειλα εγώ μήνυμα στον Ομπάμα; Ηρεμώ, υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στην λαϊκή τέχνη και την υψηλή, ίσως γι' αυτό αν κατέβαινα στις εκλογές παρά τον μεγάλο αριθμό μαθητών και θεατών μου δεν θα εκλεγόμουν, ενώ ένας παπάρας που διαφημίζει wind βγήκε με το Ποτάμι)

τηλεφωνώ στο άσχετο στον καρδιολόγο της μάνας μου

με ρωτά: πως είναι ο πόνος; Προσπαθώ να του εξηγήσω με λέξεις πως είναι ένας πόνος «σαν να έχω τρύπα» «σαν να με κόβει ένα μαλακό μαχαίρι», «σαν να ανοίγει μια χαράδρα αργά», αυτός δεν καταλαβαίνει και προσπαθεί να βρει λέξεις που να ταιριάζουν με τις δικές του έννοιες, «μήπως είναι σαν τσίμπημα;», «σαν σφίγγας;» «όχι, να όπως η γραφομηχανή», bold ή πλάγια;

με καθησυχάζει, τσατίζομαι, σου πα ρε εγώ ότι φοβήθηκα; όχι δεν φοβάμαι να πεθάνω, όπα μια στιγμή! αυτό το έλεγα πριν, τα προηγούμενα χρόνια που σχεδίαζα να ανατιναχτώ μαζί με όλο το προεδρείο της κυβέρνησης Σαμαρά ΠΑΣΟΚ και σωματείου χορογράφων, τώρα δεν θέλω να πεθάνω, βγήκε ο Σύριζα, στον δρόμο συναντώ ανθρώπους και χαμογελάνε, θεατές και γονείς μαθητών μου που είναι αισιόδοξοι, το στήθος μου μέχρι τώρα φούσκωνε από ανεξήγητη για τον κυνισμό  μου χαρά.

ρε λες το τίμημα που βγήκε ο Τσίπρας να είναι ότι θα ανυπομονούμε για τις ερχόμενες εποχές αλλά και θα ερμηνεύουμε κάθε κίνηση;

Η κοπέλα μου επιμένει και με αρπάζει να πάμε σε νοσοκομείο. Όχι της λέω το να πηγαίνω σε εφημερεύοντα είναι σαν να βλέπω χορογραφίες συναδέλφων, πάω με ελπίδα και με εξουθενώνουν, ενώ προσπαθούν δεν καταλήγουμε πουθενά παρά σε μια φράση: πήγα και δεν έκανε τίποτα, τι να μου πει και ο γιατρός;

Μεσημέρι  ο πόνος συνεχίζει, δεν μπορώ να σκύψω, να ξαπλώσω, να στρίψω, να σηκωθώ, γενικά δεν μπορώ να κάνω τίποτα απ’ όλο το ρεπερτόριο του flying low και των ασύγχρονων χορογράφων.

Ρε λες να είναι η καρ...

Όχι Όχι στην ερμηνεία , όπως το έλεγε το περίφημο μανιφέστο της Yvonne Reiner και άνοιξε την πόρτα σε κάθε φιλόδοξο χορογράφο να εξαπολύει κινητικές φλυαρίες στην σκηνή και να  κρύβεται πίσω από εξυπνακίστικους τίτλους. Γελάω με την ειρωνεία ότι αυτός που έβγαλε περισσότερα χρήματα από το μανιφέστο της Reiner είναι ο Φορσάυθ.

Εντάξει αλλά το σώμα μου άλλα λέει

Ξαναπροσπαθώ, Φελντενκράις, Ιδεοκίνηση, αλλά οι εικόνες σωματοποίησης δεν φτάνουν όταν η πραγματικότητα βαράει το σώμα μου και πονάω.

Πάμε εφημερεύοντα, κάθε λακκούβα στο ταξί και πόνος, οι εργολάβοι δρόμων ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ ή Χρυσή αυγή; Στα σαμαράκια της οδού Βουλιαγμένης έχουν χτυπήσει περισσότεροι μοτοσυκλετιστές από τα θύματα της ΧΑ.

Ευαγγελισμός

Ουρά, για να μπούμε; Να το δω αυτό σε παράσταση και ας πεθάνω!

Όχι, είπαμε έχουμε εποχές ελπίδας.

Και γιατί να μην ονειρεύομαι ίδιες ουρές; αφού το αντικείμενο και στα νοσοκομεία και στις παραστάσεις χορού είναι το ίδιο, το σώμα, το σώμα που έχει ανάγκη.

Με στελνουν σε παθολόγο, εγώ όμως την έχω την ερμηνεία, θέλω γαστρεντερολόγο, όχι σαν να μου λέει ο μεσήλικας γραμματέας, το σώμα είναι ανοικτό σε ερμηνείες.

2μμ 3 μμ 4μμ 5 μμ

Καταφέρνω να μπω, στα επείγοντα, όλοι νέοι γιατροί και γιατρίνες,

γιατί είμαστε έτοιμοι να ερωτευτούμε κάθε γιατρίνα που περνάει; Είναι ο φόβος του θανάτου ή είναι η γνώση τους για το σώμα; ίσως γι’ αυτό ερωτεύομαι μόνο χορεύτριες

Στα επείγοντα, κραυγές πιο συνεχόμενες από του Κουρλαμπά στο τέλος του Λα Στράντα (προσοχή γκρίζα διαφήμιση),

γιατρέεεεε,

κρεβάτια με ασθενείς πηγαινοέρχονται, τους κοιτάζω, οι περισσότεροι γέροι, ποιος θα με σπρώχνει εμένα; 

ένα κρεβάτι περνάει, βλέπω τα δάχτυλα των ποδιών μόνο, το κεφάλι είναι σκεπασμένο με μια κουβέρτα και χαρτιά 

θυμάμαι την σκηνή θανάτου από το All Tha Jazz αλλά αυτή ξεθωριάζει μπροστα στην πραγματικότητα, 

ξαφνικός τσαμπουκάς στην είσοδο, έχουν σεκιουριτά! στην είσοδο των γιατρών!!! αλλά ένας πιο αδύνατος και πιο κοντός τον πάει καροτσάκι «περιμένω τόσες ώρες και εσύ βάζεις άλλους, θέλω να ξαναδώ τον γιατρό πονάω δεν βλέπεις;», ο σεκιουριτάς βλέποντας ότι μπορεί να χάσει την επαγγελματική και κοινωνική θέση του, ότι οι φρέσκοι από γυμναστήριο μυς του δεν τα βγάζουν πέρα με την μανία του αδύναμου, προσπαθεί να τον λογικέψει, «μα δεν είμαι εγώ υπεύθυνος ο γιατρός είπε ότι είσαστε καλά, εγώ σας βλέπω χλωμό αλλά αφού η επιστήμη λέει άλλα» Αντί να κάνει κωλοτούμπες ο γιαουρτωμένος Δημαριτης νέος Υπουργός δικαιοσύνης για τα όπλα των αστυνομικών στις διαδηλώσεις, θα του ταίριαζε να έκανε μαθήματα ρητορικής στα ΜΑΤ, να το συζητάμε ρε. Τι φοβάστε; αφού όλοι σας θεωρείτε ότι έχετε δίκιο όταν είσαστε απέναντι σε ένα Κνίτη και αφού στις διαδηλώσεις για θέματα οικονομίας μόνο το ΚΚΕ κατεβάζει κόσμο, δεν θα τα έβγαζε πέρα ένας εκπαιδευμένος στην ρητορική Ματατζης;

«Είσαι κομουνιστής;» Γιατρός σε γιατρό, μόνο αυτό άκουσα ενώ κοίταζαν τις εξετάσεις ενός ασθενή. Σωστό, έτσι θα έπρεπε να συζητάμε για παραστάσεις χορού.

Και σκέφτηκα ότι ο Νίκος Ξυδάκης παρ’ότι τον εκτιμώ και είχα γράψει ένα κείμενο για να τον ψηφίσετε στις δημοτικές, δεν κάνει για υπουργός πολιτισμού. Η ανθρωπιά του και η εξυπνάδα του θα χαθούν μέσα στον χείμαρο γλειψίματος καλλιτεχνών/χορογραφων ή θεωρητικών που θα θέλουν θέσεις εξουσίας,

Ο Ξυδάκης για μένα θα ήταν τέλειος εδώ, σε αυτή την σκηνή, σαν υπουργός υγείας.

Καρδιογράφημα, ο ρυθμός μου θα αποκαλύψει το Νόημα. Πέστε μου ένα χορογράφο εκτός του Μανταφούνη (μπαμπά και γιού) και της Πωλίνας Κρεμαστά που δουλεύει τον ρυθμό....

Υπερηχογράφημα, η τρισδιάστατη εικόνα θα αποκαλύψει το Νόημα. Πέστε μου ένα χορογράφο που οι κινητικοί συνδυασμοί δεν είναι σαν να έχουν βγει από την τηλεόραση.

Οι γιατροί σηκώνουν τα χέρια

Δεν καταλαβαίνουν τη σημαίνει αυτός ο πόνος, αυτή η κίνηση.

Με στέλνουν σε καρδιολόγο, ορθοπεδικό, τίποτα, σε χειρουργό θώρακα, στρίβω πριν μπω και βγαίνω έξω

έχω προτεραιότητα την χαρά  μου, έχω μάθημα στις 8, φεύγω κουβαλώντας ένα πακέτο εξετάσεις του σώματός μου, λες και είναι σημειώσεις χορογραφίας, ο ταξιτζής ακούει στο τηλέφωνο που λέω τι μου έγινε και την ώρα που του δίνω τα χρήματα μου λέει περίμενε, ψάχνει στο πορτοφόλι του και βγάζει και μου δίνει μια ασπιρίνη, πάρε μια κάνε και ένα τρίψιμο με οινόπνευμα. Από ότι άκουσα που περιέγραφες, ψύξη είναι.

Ψύξη; Τόσο ασήμαντη ερμηνεία όλης αυτής της χορογραφίας πόνου από χτες το βράδυ; μα που έπαθα ψύξη; μήπως το πρωί στο μάθημα στο καλλιτεχνικό γυμνάσιο, όπου τα παιδιά καθώς δεν υπάρχει πετρέλαιο, κάνουν μάθημα στο κρύο;

Είναι δυνατόν οι παραγωγικές διαδικασίες, η προσωπική ιστορία, ο χώρος και ο χρόνος, οι κοινότητες που σχηματίστηκαν,  να έχουν την ερμηνεία ενός πόνου, μιας κίνησης;

ΝΑΙ

Αυτό θα πρέπει να σκεφτεί ο νέος υφυπουργός Πολιτισμού, (αντί να προσπαθήσει να ικανοποιήσει τον χείμαρο σάλιου των συνωστιζόμενων γλωσσών, εξασκημένων να αυτοπροσδιορίζονται σαν αδικημένες ή πτυχιούχοι γνώσης, βρίσκοντας την φωνή τους που δεν την άκουσα εδώ και 5 χρόνια) 

Μάθημα χορού

Μάθημα χορού νο 7

https://www.facebook.com/video.php?v=972956992721630

Αυτά τα βίντεο, όπου επαγγελματίες χορευτές μιμούνται μικρά παιδάκια, γελοιοποιούν την κοινή αντίληψη που υπάρχει στο κοινό αλλά δυστυχώς και σε πολλούς χορογράφους ότι τα σώματα σε unison είναι η υπέρτατη χορογραφική αξία.( Σημ. αυτό συμβαίνει μόνο στην τέχνη του χορού και θα ήταν αδιανόητο σε οποιαδήποτε άλλη τέχνη, μουσική/λογοτεχνία κ.α. όπου εδώ και χιλιετίες επιζητάται η πολυφωνία). Είναι κοινός τόπος, οτιδήποτε και να κάνετε σε unison αποκτά αυτόματα μια εύληπτη εικαστική ισχύ, παρακάμπτει το αίτημα κάθε έργου τέχνης για συγκεκριμένο νόημα και γαργαλά τον πειθαρχικό χαρακτήρα με τον οποίο είναι εμποτισμένος ο Χορός από την εποχή που τα μπαλέτα του Λουδοβίκου χρησιμοποιόντουσαν σαν πολεμικές επιδείξεις σε πρέσβεις αντίπαλων κρατών. 


Αυτά τα βίντεο όμως απελευθερώνουν και κάτι άλλο, ανησυχητικό για την εκπαίδευση στον χορό, παρά το γεγονός ότι οι χορευτές που μιμούνται είναι συνήθως πολύ καλοί, ευφυείς, με γρήγορη αντίληψη και πλαστική κίνηση, εμείς προτιμάμε να κοιτάμε τα μικρά παιδιά, όχι γιατί είναι παιδιά και όπως λέμε στο θέατρο κλέβουν την παράσταση αλλά γιατί προτιμάμε την ιδιαίτερη και εντελώς προσωπική κίνησή τους από την λουστραρισμένη, λεία και ομοειδή κίνηση των επαγγελματιών.

Παρακολούθησα εχτές την παράσταση των μαθητών της Κρατικής στο Μέγαρο. Δεν χρειάζεται να πω ότι το επίπεδο των μαθητών τεχνικά ήταν εκπληκτικό ούτε θα επεκταθώ στο γεγονός ότι το έργο της Γκράχαμ ήταν συνθετικά πολύ ανώτερο από όλα τα υπόλοιπα, απόδειξη ότι υπάρχουν έργα που αντέχουν στον χρόνο. Θέλω να επικεντρωθώ σε ένα επαναλαμβανόμενο αίσθημα που παίρνω μετά από πολλές παραστάσεις χορού, όπου παρά την φανερή προσπάθεια να βρεθεί μια ιδιαιτερότητα στην κίνηση, τελικά τα σώματα στοιβάζονται σε πυκνούς σχηματισμούς ταυτόσημης στο χώρο και τον χρόνο, με μόνο αξιακό εργαλείο την όλο και πιο αυξανόμενη ταχύτητα και τελικό πνιγηρό αίσθημα αυτό ενός στρατοκρατούμενου κόσμου. Θα ήθελα να δω αυτές τις χορογραφίες σαν στοχευμένες από τους δημιουργούς αντανακλάσεις της εποχής μας, αλλά η άγρια απαίτηση του κοινού για θέαμα (όπως το ζήσαμε εχτές) μου θυμίζει αρένα και με κάνει να αμφιβάλω αν βλέπουν αυτά τα έργα σαν κριτική απέναντι στο εποπτικό βλέμμα της εξουσίας και την συνεχή προσπάθεια της να μας πειθαρχήσει.

Μάθημα χορού νο. 6

Ανοίγοντας τυχαία την τηλεόραση συνειδητοποίησα ότι σε μια σκηνή 3' εικονογραφείται όλος ο σύγχρονος χορός
Πτώσεις ξαφνικές και αναίτιες, κολάζ με ετερόκλητα βήματα, ακροβατικά, ξανά πτώσεις, κινητικές φράσεις που δεν ξεπερνούν ένα μουσικό μέτρο και δύο τετραγωνικά μέτρα, βλέμμα πάντα προς το κοινό, ρούχα καθημερινά μεν αλλά επιλεγμένα για ηδονοβλεπτική ματιά, μέχρι και το "No Manifest" της Υβόν Ράϊνερ ακούγεται, ενώ το κοινό είναι όμοιο ακόμα και στην άγρια απαίτηση να ξαναδεί αυτά που του αρέσουν

Μάθημα χορού Νο 4


O Ζαν Λύκ Γκοντάρ και ο Xορός

Θα ήθελα να κάνω μια χορογραφία στην οποία οι χορευτές ξαφνικά σταματούν να χορεύουν και αρχίζουν να διαβάζουν βιβλία ή να γυρνάνε και να μιλάνε κατάφατσα στο κοινό, λέγοντας τις σκέψεις τους ή απλές ιστορίες, γιατί όχι; Οι χορευτές δεν σκέφτονται όταν χορεύουν; ("Ζούσε την ζωή της"),
θα ήθελα να κάνω μια χορογραφία με voice over να σχολιάζει τι μπορεί να σκέφτομαι όταν χορεύω ή τι θα κάνω αμέσως μετά, γιατί όχι; Οι θεατές δεν σκέφτονται όταν βλέπουν χορό;
μια χορογραφία που θα διακόπτεται από στιλιζαρισμένα μινιμαλιστικά «χορευτικά» σαν διαλείμματα στον "κανονικό" χορό ("Μια ξεχωριστή συμμορία"),
μια χορογραφία για το σώμα του χορευτή πριν ανοίξει η αυλαία, για τον τρόπο παραγωγής μιας χορογραφίας, πως στρώνεται το λινόλεουμ, το ζέσταμα και την διαφορά του από τον χορό με τα φώτα αναμμένα ("Πάθος"),
μια χορογραφία μόνο με τα επιμέρους μέρη του σώματος των χορευτών ("Σαββατοκύριακο"), 
με σκηνικά και φωτισμούς που δεν θα χρησιμοποιήσω αφηγηματικά ("Η Κινέζα").

Θα ήθελα να κάνω μια χορογραφία για τους διευθυντές φεστιβάλ ή τους συμβούλους τους, αυτούς που αποφασίζουν ποιους θα δείτε να χορεύουν ("Περιφρόνηση")
ή μια χορογραφία για το αν ένα φεστιβάλ χωρίς επιλογή συμμετοχών έχει διαφορετικά έργα από τα φεστιβάλ με επιλογή,
μια χορογραφία για την δυσκολία να κάνεις μια χορογραφία όπως την θέλει το κοινό ("Σχετικά με μια μικρού μήκους για την Λωζάνη")
και μία για την εκπόρνευση του σώματος αλλά να καταφέρω να μην είναι πορνογραφική ("Η γυναίκα είναι γυναίκα").

Θα ήθελα να φτιάξω ένα έργο που να απαντά στο εξής ερώτημα: αν για τον Γκοντάρ ο αντίπαλος στον κινηματογράφο είναι το χόλιγουντ, στον χορό ποιος θα ήταν; Όχι το Μπαλέτο, μου αρέσει ο Μπαλανσίν όπως στον Γκοντάρ άρεσαν οι κλασικοί Χωκς, Φούλερ, Λάνγκ. Μήπως όπως ο Γκοντάρ μισούσε τον εκβιαστικό συναισθηματισμό του Κλώντ Λελούς και την αυτάρεσκη λαϊκίστικη κοινωνική κριτική του Μάικλ Μουρ έτσι και στο χορό αντίπαλος είναι η ηδονοβλεπτική χρήση της βίας μεταμφιεσμένη σαν κριτική από Κεντροευρωπαίους σαν τον Βιμ Βαντεκύμπους και ο δήθεν ρεαλισμός του devised theatre;

Θα ήθελα να φτιάξω ένα έργο για το σώμα και την ηθική στα όρια τους, για τα βασανιστήρια, για την ανηθικότητα τους καθώς όλοι τα χρησιμοποιούν ("Ο μικρός στρατιώτης"),
μια χορογραφία για την Κρίση και κυρίως για την δυσκολία και τους κινδύνους όταν μιλάς για την Κρίση ("Μακριά από το Βιετνάμ"),
θα ήθελα να μην κάνω έργα γενικόλογα αλλά να αναφέρομαι σε συγκεκριμένους ανθρώπους με τα ονόματα τους, εχτές στην προβολή της ταινίας "Πράβδα" απόλαυσα την δυσανασχέτηση κάποιου που καθόταν από πίσω μου με τους πολύ καθαρούς και επίκαιρους χαρακτηρισμούς του Γκοντάρ.
Ένα έργο για το γιατί χορεύουν χωρίς πληρωμή οι χορευτές ("Όλα Πάνε καλά"),
για το τι κάνουν όταν σταματούν να χορεύουν ("Η ελεγεία του έρωτα"),
θα ήθελα να κάνω ένα έργο με αναφορές σε παλαιότερα έργα της ιστορίας του χορού, για να τα σχολιάσω και να χαράξω τα όρια της επίδρασης τους και την αυθεντικότητα μου.

Θα ήθελα να φτιάξω έργα στα οποία θα αυτοεξαφανιστώ σαν αποκλειστικός δημιουργός τους και όλοι θα συμμετέχουν ισότιμα στην δημιουργία τους, επαγγελματίες αλλά και καθημερινοί άνθρωποι ("Βρετανικοί ήχοι").
Να χρησιμοποιήσω βίντεο και να αναρωτηθώ για την χρήση του ("Ο σώζων εαυτώ σωθείτο") 
Μια χορογραφία για το ίδιο το θέατρο όπου παρουσιάζεται, 
για τον δρόμο στον οποίο είναι το θέατρο.

Θα ήθελα να κάνω χορογραφίες επιθετικές προς τα κλισέ του χορού, απαιτητικές του τώρα, πολιτικά διδακτικές και μετά καθώς γερνάω να βρω μια κάποια αγαπητικότητα απέναντι στον χρόνο μου που περνάει και ότι έχω φτιάξει ("Film Socialism").

Μα όλα αυτά τα έχω/έχουμε κάνει ήδη.
Αυτή είναι και η επόμενη παράσταση μου "ΜΟΝΟ" https://www.facebook.com/events/1477292109175104/?ref_dashboard_filter=upcoming

Κοίταξα τις ηλικίες μας, έχουμε πια μόνο 30 χρόνια διαφορά.

Αν κοιτάξουμε με προσοχή, με αυτά τα ίδια θέματα ασχολήθηκε και η πρωτοπορία του χορού πχ η Υβόν Ράινερ.
Η διαφορά ανάμεσα σε έναν Αμερικάνο καλλιτέχνη της πρωτοπορίας του χορού του 60 και τον Ζαν Λυκ Γκοντάρ είναι ότι η εμβέλεια του πρώτου θα φτάσει μόνο μέχρι τον προβληματισμό για το φύλο, την αναπαράσταση και την εσωτερική σύγκρουση με την γλώσσα του χορού, αλλά στην τέχνη του δεν θα συναντήσουμε κάτι, αυτό ...........που κάνει να βλέπεις μια ταινία του Γκοντάρ και όταν τελειώνει να γυρνάς και να κοιτάς τους άλλους θεατές με αγάπη, σαν να είσαστε σύντροφοι, όπως μου συνέβη εχτές στην προβολή του "Μακρυά από το Βιετνάμ" στην Ταινιοθήκη http://tvxs.gr/news/sinema/kai-«tora-gkontar»-stin-tainiothiki-tis-ellados-programma-probolon.

Τι είναι αυτό; Δεν προλαβαίνω, τρέχω να δω τον "Ανατολικό άνεμο"

https://www.youtube.com/watch?v=u1MKUJN7vUk

https://www.youtube.com/watch?v=dzkzO9jKkgY


Παλιότερα μαθήματα
http://paratiritirioxorou.blogspot.gr/2011/07/jul-28-1130-pm-31.html

Εντζ οφ Τουμόροου

Όταν τελειώνει ο χρόνος

Ένας άντρας γεννιέται το 1960.
Το πρωί της 16ης Νοεμβρίου του 1973 ξεκινάει για το σχολείο, πάει δευτέρα γυμνασίου στο 7 γυμνάσιο Παγκρατίου, αλλά οι περισσότεροι συμμαθητές του κάνουν κοπάνα και κατεβαίνουν στο Πολυτεχνείο, πάει μαζί τους και μένει μέχρι το βράδυ, στις 9 παρά 20 στη γωνία Μάρνης και Πατησίων μια σφαίρα τον χτυπάει, πεθαίνει,
και ξυπνάει,
είναι νωρίς πρωί 16 Νοέμβρη, ξαναπάει στο σχολείο, αλλά αυτή την φορά δεν κατεβαίνει μαζί με τους συμμαθητές του στο Πολυτεχνείο
και σώζεται
αλλά ξέρει ότι σε μια άλλη χρονοδιάσταση σκοτώθηκε, γεμίζει θυμό και συμπόνια.
Απόγευμα 16 Νοέμβρη του 1980, είναι την πορεία προς την Αμερικάνικη πρεσβεία, στην επίθεση των ΜΑΤ τον χτυπάνε στο κεφάλι, πεθαίνει
αλλά ξαναξυπνάει, είναι το πρωί της ίδιας ημέρας, πηγαίνει στην πορεία αλλά την στιγμή που ο άγνωστος αστυνομικός των ΜΑΤ ενώ έχει τελειώσει η πορεία πάει να τον χτυπήσει πισώπλατα στο κεφάλι, σκύβει και αποφεύγει το θανατηφόρο χτύπημα και σώζεται,
από τότε συνειδητοποιεί ότι μπορεί να ξαναζεί την ημέρα του θανάτου του και με αυτό τον τρόπο να την αποφεύγει, γίνεται άφοβος,
Τον Απρίλιο του 1999 είναι στην Σερβία, στις 23 περνώντας το βράδυ από τον τηλεοπτικό σταθμό του Βελιγραδίου το θραύσμα ενός πυραύλου τον σκοτώνει μαζί με άλλους 16 ανθρώπους,
αυτόν δεν τον πειράζει, ξαναζεί την ίδια ημέρα και το βράδυ δεν μένει στον τηλεοπτικό σταθμό, τους προειδοποιεί αλλά δεν τον πιστεύουν, σκοτώνονται πάλι όλοι εκτός από αυτόν.
Έτσι, με αυτή την ανέλπιστη μαγεία της φυσικής, αρχίζει να πιστεύει ότι με το μπρος πίσω κάθε θανάσιμης ημέρας μπορεί να αλλάξει τον ρου της ιστορίας, να σώσει τον κόσμο.
Από τότε είναι παντού, όλο σκοτώνεται και όλο ξαναπροσπαθεί μέχρι να ξανασκοτωθεί και να ξαναζήσει αλλιώς την θανάσιμη ημέρα.

Όταν ξεσπάει η κρίση στη Ελλάδα μένει άνεργος, αποφασίζει να αυτοκτονήσει, σκέφτεται ότι με την θυσία του θα κινητοποιήσει τον κόσμο και θα αλλάξει την πορεία των πολιτικών εξελίξεων, δεν θα ψηφιστεί το μνημόνιο, δεν θα ....., θα......,
πυροβολά τον εαυτό του δημόσια, ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού όμματος υπονοεί δημόσια ότι είχε ψυχολογικά προβλήματα,
ξαναπυροβολά τον εαυτό του, αυτή την φορά αφήνοντας ένα ξεκάθαρο χειρόγραφο μήνυμα για να μην τον παρερμηνέψουν, τα ίδια,
ξυπνά, καινούργια μνημόνια, τίποτα δεν αλλάζει.
Επιδιώκει και πλακώνεται με φασίστες, για να αποτρέψει την άνοδο της Χρυσής Αυγής, μαχαιρώνεται, πεθαίνει, ξαναξυπνά, πάει πιο πίσω στο 2009, πιο πίσω στο 2004, ξανά ξανά τίποτα δεν αλλάζει,
είναι 2014 10 % των Ελλήνων ψηφίζουν Χρυσή Αυγή και 70% φιλομνημονιακές παρατάξεις.
Είναι πια 54 χρονών,
αρχίζει να σκέπτεται ότι δεν μπορεί να ζήσει όλη την ζωή του έτσι, ποτέ η ημέρα της ελευθερίας να μην φτάνει, κάτι άλλο πρέπει να κάνει, αλλά δεν ξέρει τι,
και έχει ζήσει τόσες πολλές ζωές, πάντα από το άδικο κυνηγημένος, φοβάται μην κουραστεί, δεν μπορεί να περιμένει ούτε τον Σύριζα ούτε το ΚΚΕ ούτε την Ανταρσύα.
Στην επόμενη πορεία ορμάει καταπάνω στα ΜΑΤ, ναι ορμάει καταπάνω τους, σκέφτεται ότι κάποιος πρέπει να το κάνει και να παρασύρει τους άλλους, προσέχει μόνο να τον σκοτώσουν, διότι όπως και στην ταινία αν απλά τραυματιστεί θα χάσει την δυνατότητα να ξαναγεννιέται.

Αυτό που δεν ξέρει είναι ότι και οι αντίπαλοι του έχουν την ίδια δυνατότητα, να ξαναζούν την επικίνδυνη για αυτούς ημέρα, είναι αυτοί που σκοτώθηκαν το '44 στον Μελιγαλά ή που πέθαναν στην φυλακή μετά την χούντα ή που πέθαναν και τους κηδέψαν με τιμές αλλά ο άλλος τους εαυτός επιβίωσε και συνέχισε ίδιος, διότι το κακό δεν αλλάζει.
Αν το ήξερε αυτό, θα έκανε κάτι που δεν υπάρχει στην χολυγουντιανή ταινία, θα έψαχνε να βρει και άλλους που ξαναγεννιούνται κάθε ημέρα, μόνος του κανείς δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, μόνο να τον ξαναζεί.

Τζαζεμένοι

«Τζαζεμένοι»
Είναι μια λέξη που δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα.
Ξεκίνησε στην δεκαετία του 70, από την gay κοινότητα και σημαίνει αυτόν που είναι αλλού, που έχει ξεφύγει από την καθημερινότητα μας, είναι διαφορετικός, λοξός, φευγάτος, αλλά και ποθητός.

Είναι Τζαζεμένοι, ο Αντώνης Σταυρινός, ο Γιάννης Δεσποτάκης, η Κατερίνα Μανιού; ή απλά είναι πολύ καλοί μουσικοί;
Είναι και πολύ καλοί μουσικοί, κοιτάζω μπροστά μου τα εκατοντάδες βινύλια και cd της δισκοθήκης μου, το μάτι μου διατρέχει τζαζ, Σεσιλ Τεϋλορ, Μονκ, παραδοσιακές μουσικές, κλασικούς και αν τα συγκρίνω δεν βρίσκω κάτι τόσο καθαρό και ταυτόχρονα ανοιχτό σε οποιοδήποτε ήχο και ρυθμικό ή τονικό συσχετισμό με την συναυλία τους που παρακολούθησα προχτές στο Ακρότεχνο.
Αλλά κυρίως είναι τόσο αποφασιστικοί που η βιαιότητα της μουσικής τους γίνεται παραδειγματική για την ζωή μας.
Ακούω την ακρίβεια των πολυρυθμιών του Γιάννη Δεσποτάκη, την απίστευτη βία που εκρέει η οποία κάνει τους ακροατές των Μετάλικα απλά φλώρους μαγεμένους από το θέαμα του ηλεκτρισμού.
Ακούω την σιωπή της Κατερίνας Μανιού και μετράω τις στιγμές πριν ξεσπάσει στο πιάνο και όλη την Δυτική αρμονία και όλα τα κλισέ του πως παίζει μια γυναίκα.
Ακούω τον Αντώνη Σταυρινό, τις ανάσες του που γίνονται κραυγή που γίνεται ύμνος και θαυμάζω την στοχευμένη ηρεμία του, πως συνοδεύεις ένα βόρβορο και του δίνεις συναίσθημα;

Είναι Τζαζεμένοι οι μουσικοί των T.I.M.E. ή είναι απλά μουσικοί που ζουν κάθε στιγμή σαν μουσικοί (δεν διαφοροποιούν πρόβα από παράσταση, απόλαυση από άσκηση εναρμόνισης);
Εχτές, στην ονειρική βραδιά που δημιούργησαν ξεκίνησαν να παίζουν πριν ανεβούμε να τους ακούσουμε και συνέχισαν να παίζουν και αφού φύγαμε. Σαν τα όνειρα, δεν ξέρουμε πότε τα πρωτοείδαμε και ελπίζουμε να μην τελειώσουν.
Στο μεσοδιάστημα που ήμασταν ξύπνιοι, εννοώ ζωντανοί, μας αφηγήθηκαν παραμύθια και ιστορίες από Άντερσεν μέχρι Μπουκάι (το κοριτσάκι με τα σπίρτα μέχρι την ιστορία του ανθρώπου που έπεφτε κάθε μέρα στην ίδια τρύπα έξω από το σπίτι του), ενώ ταυτόχρονα αυτοσχεδίαζαν φωνές και αντάλλασσαν έμφυλες ταυτίσεις με όργανα (η Μαρία στην Ηλεκτρική κιθάρα! πριν την πιάσει ο Παναγιώτης που άφησε τα κρουστά στην Χριστίνα, ενώ ο Γιώργος είχε την μπάσα φλογέρα όταν την ακούμπησε κάτω η Μαριέτα για να σηκώσει το βαρύτονο σαξόφωνο).

Παίζουν τζαζ όλοι αυτοί οι μουσικοί; μόνο; όπως δεν ξέρω τα όρια της ποίησης, ακούγοντας τα ποιήματα του George La Nonce παρα-προχτές στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του «Εμονίδης». Μια ποίηση που ξεπερνάει το τι συνηθίζουμε ως ποίηση, γίνεται πρόζα, γίνεται αφήγηση, γίνεται πιθανότητα για θεατρική παράσταση και ξαναγίνεται ποίηση παίζοντας με τους ρυθμούς των συναισθημάτων μας.

Μα! αυτό κάνει και η αυτοσχεδιαζόμενη μουσική, το δράμα των επιλογών των μουσικών γίνεται πορεία συναισθημάτων για εμάς.
Τους άκουγα και απομόνωνα ένα όργανο και αναρωτιόμουν τι θα παίξει ο άλλος και συνέχεια με εξέπλησσαν, αλλά αυτό που άκουγα ήταν φυσικό, λογικό και ευφάνταστο.
Τι κάνει η αυτοσχεδιαζόμενη μουσική; ξεκινάει μέσα στα στενά πλαίσια των οργάνων της Δυτικής αρμονίας και ρυθμού και τα διευρύνει, μας ανοίγει τις πιθανότητες νέων σχέσεων.
Για τι τους θαυμάζω τόσο; διότι μπορούν να αυτοσχεδιάζουν όχι γυρνώντας προς τα μέσα αλλά με εξωστρέφεια, η ένταση που έβγαζαν προχτές ο Αντώνης ο Γιάννης και η Κατερίνα ήταν απίστευτη, το αντίστοιχο θα ήταν να φανταστώ 3 χορευτές να εκσφενδονίζονται με μανία και να συνταιριάζουν τα σχήματα τους αστραπιαία. Ίσως γι’ αυτό βαριέμαι το Contact και την προ-αποφασισμένη υποχρεωτική αρμονία του.
Υπάρχει και κάτι άλλο στους μουσικούς του αυτοσχεδιασμού, ταπεινότητα. Όταν οργανώνεις το χάος, αυτό πρέπει για να το κάνεις να είσαι ταπεινός, να δεχτείς το παραμικρό, αντίθετα με τους αυτοσχεδιαστές του χορού που αποπνέουν κουλ (όχι του Μάιλς Ντέηβις) έπαρση και ματσίσμο.

Οι Τζαζεμένοι έχουν ένα ξεχωριστό χαρακτηριστικό, ενώ υποτίθεται ότι είναι φευγάτοι, αλλού, άρα δεν πρέπει να τους έχεις εμπιστοσύνη, είναι αυτοί που είναι οι πιο καταδεχτικοί, αυτοί που πεινούν περισσότερο για συνεργασίες, που θα πουν ναι αμέσως και θα έρθουν και θα σε βρουν με τον πιο αθώο εαυτό τους, έτοιμο λες από πάντα για το νέο που υποσχέθηκες όταν τους κάλεσες.