ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ

Ο κ - - - ς δάσκαλος χορού

Ο κ - - - ς  δάσκαλος χορού

Σημειώστε με Χ


1. ☐ Αποκαλώ τους μαθητές «παιδιά μου»

(και φυσικά ζηλεύω όταν κάνουν μάθημα με άλλους «γονείς»)

 Οι αγαπημένες μου φράσεις:

2. ☐ «Ο χορός θέλει αφοσίωση»
(ουσιαστικά καμιά σύνδεση με τον υπόλοιπο κόσμο)

3. ☐ «Ο χορός δεν μπορεί να μην έχει πόνο»

Όχι δεν δέρνω αλλά πιέζω το σώμα του μαθητή ενώ φανερά πονάει, καμιά φορά πετάω κιμωλίες, κάλτσες, παπούτσια του μπαλέτου, όλα για το καλό του
(Είμαι και εγώ κακοποιημένος)

4. ☐ «Ο χορός θέλει πειθαρχία»

(Και κάθε πειθαρχία έχει ιεραρχία, στην οποία εγώ είμαι επικεφαλής. Αφήνω να επικρέμεται μια απειλή που πάντα δικαιολογεί οποιαδήποτε από τις πράξεις μου)

5. ☐ «Ο χορός είναι ερωτική τέχνη»

(Έτσι δικαιολογώ ότι λέω ή κάνω, στα αστεία πάντα, σεξουαλικά υπονοούμενα. Αποπλανώ) 

6. ☐ «Έδωσα παράσταση  σήμερα στο μάθημα», «τα είπα όλα», «τους πήρα τα μυαλά», «Τα άφησα άλαλα», «Ούτε ο Λιαντίνης να'μουν»,  
7. «Δεν καταλαβαίνω, κάθονται και με κοιτάνε και δεν λένε τίποτα»..... 
(Είμαι γοητευτικός. Είμαι γητευτής. Είμαι νάρκισσος)
 
8. ☐ «Αυτός ο μαθητής δεν έχει τον ρυθμό μέσα του»
(Όχι άσχετε! απλά δεν έχει μάθει να είναι μαζί, με ανθρώπους)

9. ☐ «Αυτή μπορεί να γίνει δασκάλα»  ή  10. ☐ «Εσύ θα γίνεις χορεύτρια»

(Το σύνδρομο της Κασσάνδρας έχει εκτενώς αναλυθεί. Μόνο που για κάθε παιδί που εγώ θεωρώ ότι το σπρώχνω με αυτές τις προβλέψεις, υπάρχουν τα άλλα που δεν τους το είπα και έγιναν)

11. ☐ «Ο κόσμος του χορού είναι σκληρός και ανταγωνιστικός, ο καθένας για τον εαυτό του»

(Σε μια αποκαλυπτική αντίφαση αυτό το λένε πάντα άνθρωποι που δεν κατέκτησαν την θέση τους αξιοκρατικά)

12. ☐ «Εδώ δεν παίζουμε»

(Είμαι στείρος, μόνο πνευματικά;)

13. ☐ « Πάρε πρώτα τις βάσεις και μετά ας κάνεις ότι θέλεις» 

(ταυτίζω το λίγο μου με υποχρεωτική βάση και τρέμω τα όνειρα που δεν καταλαβαίνω

14. ☐ « Ακόμα διδάσκει αυτός ή αυτή;»
(Δεν είναι οιδιπόδειο, μόνο, είναι και μετα-μοντέρνα αμάθεια)

15. ☐ Φωνάζω, κατά την διάρκεια ενός συνδυασμού που εκτελούν οι μαθητές, διότι εγώ έχω πάθος με την δουλειά μου, για την ακρίβεια ουρλιάζω, αλλά η μουσική δεν παίζει τόσο δυνατά

(Αρνιέμαι την αδυναμία μου να εμψυχώσω ουσιαστικά με την διδασκαλία μου)


16. ☐ Εγώ μπορώ να διακρίνω τα ταλέντα και δεν πιέζω αυτούς που δεν το «έχουν»

(Κάνω διακρίσεις, ακόμα και με το να αγνοώ κάποιον ή κάποια)

17. ☐ Για να μην τους προσβάλω αλλά ταυτόχρονα να σημαδεύω όλες τις ατέλειες τους βγάζω παρατσούκλια, χρησιμοποιώ αστεία, κάποιες φορές έξυπνα, χαριτωμένες ειρωνείες, πάντα κοροϊδευτικά.

(Η ειρωνεία μου είναι μορφή δειλίας, ανταγωνισμού και υπενθύμιση της θεσμικής ανωτερότητας μου)

18. ☐ «Αν ήμασταν στο εξωτερικό»

(Το επέκεινα του χωροχρόνου σαν δικαιολογία για τις ανικανότητες μου)

19. ☐ Αποστομώνω τους απείθαρχους

(Επιδεικνύω τις γνώσεις μου, φοβάμαι μην πολύ σύντομα με ξεπεράσουν, άσε που μάλλον είμαι καθηλωμένος στο στοματικό στάδιο)

20. ☐ Τους αφήνω να βρουν τον δρόμο τους, μόνοι και μόνες

(Είμαι προφανώς επηρεασμένος από τις ανατολικές φιλοσοφίες, αυτή είναι η δικαιολογία μου που δεν αναγνωρίζω τους μαθητές μου, δεν τους κοιτάω στα μάτια, δεν προσέχω τα όνειρά τους)

21. ☐ Βαθμολογώ αντικειμενικά-δίκαια-άτεγκτα, τους τέμνω με εξαιρετική λεπτομέρεια.

(Είμαι σαδιστής και δεν έχω καν διαβάσει Ντε Σαντ)

22. ☐ Αντίθετα με άλλους δασκάλους, δεν έχω ανάγκη να προετοιμάζω το μάθημα.

(Είμαι χαοτικός και επεκτείνω / επιβάλω στην τάξη ένα αίσθημα αβεβαιότητας)

23. ☐ Βάζω μεγάλο φόρτο εργασίας γα το σπίτι

(Αφιερωμένο σε όσους δασκάλους αναρωτιούνται για την βραχύχρονη γνώση των μαθητών τους παρά τις σελίδες και τις εργασίες που έγραψαν)

24. ☐ Στενοχωριέμαι όταν δεν αποδίδουν και τους το δείχνω για να καταλάβουν πόσο πονάω, θυμώνω, μπορεί και να βάλω τα κλάματα, είμαι τόσο καλός και ανίσχυρος

(Είμαι χειριστικός και σαδομαζοχιστής)

25. ☐  
«Είμαστε μια οικογένεια»
(Πού με τρέφει και όλο θέλω να μεγαλώσει σε αριθμό αλλά κανείς να μην μεγαλώσει σε ηλικία και να φύγει από το σπίτι)

26. ☐ «Μα πως να μην της βάλεις είκοσι, αυτή είναι έτοιμη χορεύτρια»

(Σαγηνεύομαι από τους μαθητές, μου, σαγηνεύομαι από εμένα)

27. ☐ «Λες να γίνει αδελφή; Τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε μπας και σωθεί;»

(αυθεντική συζήτηση μέσα σε συμβούλιο καθηγητών Δημόσιας σχολής)

28. ☐ «Έχω ένα ταλεντάκι, το δουλεύω προσωπικά, είναι ήδη έτοιμη χορεύτρια παρά την ηλικία της».

(Είμαι/θέλω να είμαι καθοριστικός στην ζωή των μαθητών, εγώ τους έφτιαξα, έστω και αν μου πήρε περισσότερες από επτά μέρες, ε! δεν είμαι και Ο μοναδικός Θεός)

29. ☐ Τους έχω όλους φίλους στο φβ, καπνίζω μαζί τους, είμαι κοντά τους, πολύ κοντά, σαν να είμαστε ίδιοι.

(Προσπαθώ να προσεταιριστώ τους μαθητές. Είμαι μαθητοπατέρας ή μαθητομάνα. Έχω αμφιβολίες για τις ικανότητες μου και επιπλέον φοβάμαι τον θάνατο που όλο  πλησιάζει)

30.  ☐ Αυτός ή αυτή _ _ _ _ _ _ _ _
προσθέστε ελεύθερα την φράση 
καθώς πολύ συχνά αισθάνεστε αδικημένοι, φοβάστε, πνίγεστε, 
οπότε και Εσύ διαβάλλεις αισθητικές/τεχνικές, συγκεκριμένους δασκάλους, συμμαχείς και συνωμοτείς, με ξεκάθαρο στόχο να χάσουν την δουλειά τους άνθρωποι με τους οποίους έχεις ανταγωνισμό από παλιότερα, όταν χορογραφούσες ή χόρευες ή ακόμα και όταν ήσασταν συμμαθητές
(πέρα από ψυχολογικές ερμηνείες είσαι απλά ένας επιχειρηματίας στον κόσμο της τέχνης)


Σημειώσατε περισσότερα από  ---- Χ ;


Συγχαρητήρια! 

Είμαι ένας κ_ _ _ ς  δάσκαλους  χορού.
Ενας ή μια σαν τους περισσότερους δασκάλους γύρω μας, στο παρελθόν και στο μέλλον. Τμήμα ενός σαδομαζοχιστικού περιβάλλοντος 
και δεν ξέρω πως αλλιώς να διδάξω.



Ευχαριστώ την καθηγήτρια Ευαγγελία Γαλανάκη για το αποκαλυπτικό σεμινάριο Ψυχανάλυση και Εκπαίδευση στο πανεπιστήμιο Αθηνών                   (4/3/2016)

Μάθημα χορού αρ. 89


Ημερολόγιο κάθε αποτυχημένης παράστασης αυτοσχεδιασμού



Σκέφτομαι: θα μαζέψω μεγάλα χαρτόκουτα από αυτά που αφήνουν οι Κινέζοι έξω από τα καταστήματα τους, είδα και ένα στρώμα πεταμένο στο πίσω δρόμο, θα τα στήσω στο μπαλκόνι με το τρόπο που το είχε κάνει η Πίνα Μπάους σε εκείνη την χορογραφία της που έπεφταν από δέκα μέτρα ψηλά χωρίς να χτυπάνε και την ώρα που το κοινό θα περιμένει να αρχίσει η παράσταση και θα κοιτάζει προς τα παράθυρα του μπαλκονιού με θέα το κτίριο του Σύριζα, εγώ θα πηδήξω από την ταράτσα και θα πέσω στα χαρτόκουτα που δεν θα φαίνονται και θα απορροφήσουν την πτώση μου, οι θεατές θα δουν μόνο ένα σώμα να περνάει πέφτοντας,
να δούμε ένα σώμα να πέφτει με θέα το κτίριο του Σύριζα, ναι άνθρωποι αυτοκτονούν και επί Σύριζα,
ο Τζο αρνιέται, μην προετοιμάζεις τίποτα «trust the  process» «εμπιστέψου τη διαδικασία»  επαναλαμβάνει και με τον σταθερό τρόπο του μου το απαγορεύει.

Σκέφτομαι: στην πρώτη σκηνή, θα ουρλιάξω προς το κτίριο του Σύριζα «φάγατε; φάγατε;» ξέρω ξέρω είναι εντελώς λαϊκίστικο και τον συνδέει με ελληνικές ταινίες αλλά μετά θα γυρίσω μέσα προς το κοινό και επαναλαμβάνοντας το συνέχεια θα αλλάζω την φωνή μου έως ότου  μεταμορφωθώ στην μητέρα μου, κατάκοιτη, όποτε πάμε σπίτι όσο και άσχημα να είναι βρίσκει την δύναμη να μας λέει «φάγατε;» με έγνοια, η μόνη προσφορά για επικοινωνία που μπορεί ακόμα. Ναι πρέπει να συνδέουμε τα αποτελέσματα της εκλογής του Σύριζα  με την καθημερινότητα μας,
όμως ο Τζο σαν να το κατάλαβε έρχεται και μου επαναλαμβάνει  «εμπιστέψου τα συστήματα του σώματός σου»,
ααααρχίζει να με πιάνει η αγωνία όπως πριν από κάθε μάχη/κάθε παράσταση αυτοσχεδιασμού, εντάξει, εγώ να χορέψω τους μυς μου, τα πνευμόνια μου, το αρθρικό υγρό, αλλά αρκούν αυτά για να επικοινωνήσω; τι θα κάνω μπρος στον κόσμο; η πρόταση του Τζο στο ερώτημα πως η τέχνη απαντά στην πολιτική κρίση δεν ειναι μέσα απο αναπαραστάσεις αλλά μέσα απο την βαθειά σωματοποίηση της, την ιδια απάντηση δινει και στο ερώτημα αν ο χορός είναι αναπαραστατική ή αφηρημένη τέχνη.

Όλοι έχουν καθίσει, η  παράσταση θα αρχίσει, κοιτάζω τον κόσμο που περιμένει σιωπηλός και μετά τον άδειο χώρο, σκέφτομαι ότι οι παραστάσεις αυτοσχεδιασμού ξεκινάνε πάντοτε με ένα αέρα γεμάτο ένταση από άδεια σημαίνοντα, κάτι θα γίνει, κάτι θα γεννηθεί στο κενό, θα ζήσουμε κάτι ανεπανάληπτο (κάτι που δεν έχει ξαναγίνει σε πρόβες), παραείναι σοβαρές,
ακούω θόρυβο από την τουαλέτα, ένας αργοπορημένος θεατής, σκέφτομαι «να δεχτώ ότι συμβαίνει κατά την διαδικασία της παράστασης; αυτό συμβαίνει, ορίστε», γυρνάω επιδεικτικά και κοιτάζω προς την τουαλέτα, οι θεατές ακολουθούν το βλέμμα και συντονίζονται με τον ήχο από το καζανάκι, ο τελευταίος θεατής βγαίνει από την τουαλέτα αμέριμνος ότι έχει γίνει αντικείμενο της ματιάς μου και πάει και κάθεται στην θέση του χωρίς να ξέρει ότι το χαμόγελο των θεατών είναι επειδή παρακολούθησαν την κίνηση και τον ήχο των εντέρων του, σκέφτομαι ότι ήταν πολύ εύκολο αστείο, γυρνάω το βλέμμα μου στο παράθυρο,
το παίρνω απόφαση και πηγαίνω εκεί,
σκέφτομαι ότι μία παράσταση με τίτλο «Η πρώην του δουλεύει για το Σύριζα» πρέπει να ξεκινήσει με τους θεατές να βλέπουν έναν άντρα να κοιτάει απέναντι τον σύριζα, σκέφτομαι ωραία! αυτή η πρώτη εικόνα θέτει ένα αγκίστρι νοήματος για να πιαστούν οι θεατές μέσα στο χάος του αυτοσχεδιασμού που θα ακολουθήσει και ένα τροχιοδεικτικό για μένα για να μην χαθώ στην αυτοαναφορικότητα.
Ανοίγω το παράθυρο, μάλλον πάω να το ανοίξω και το παράθυρο ανοίγει με δυσκολία μόνο ένα εκατοστό ξαναπροσπαθώ άλλα δυο εκατοστά γμτ έπρεπε να το λαδώσω έχει γούστο τώρα να μην ανοίγει και να ντροπιαστώ που δεν μπορώ να το ανοίξω τι έλεγε ο Τζο; αποδέξου την διαδικασία
ωραία ευκαιρία θα δουλέψω με αυτό παίζω με τους μυς μου και την δομή των κοκάλων μου καθώς προσπαθώ να το ανοίξω εκατοστό εκατοστό, χρησιμοποιώ την βαρύτητα απέναντι στην αντίσταση του παραθύρου ρυθμικά με τον ήχο του κάνω παραλλαγές πιασίματος και σκελετικής αλυσίδας του χεριού με το υπόλοιπο σώμα αφήνω το βάρος μου και σκέφτομαι ότι είναι ωραία εικόνα το σώμα μου διαγώνια να βγαίνει πολύ εκτός άξονα στηριγμένος από την αντίσταση του παράθυρου που ανοίγει αργά σαν τους στρατιώτες που στήνουν την σημαία στην Ιβοζίμα
το μυαλό μου, ελεγκτικό, τρέχει πατώντας ταυτόχρονα σε όλες τις σπουδές μου σε όλη την ιστορία χορού από τον Λάμπαν που εξέταζε το σώμα από  έξω  κωδικοποιώντας το σαν αντικείμενο και τις φορμαλιστικές δομές διαχείρισης του ως τις σωματικές τεχνικές που επαγρυπνούν για οποιαδήποτε πληροφορία από τις αισθήσεις του
ταυτόχρονα θυμάμαι τον Τζο trust the process γύρνα στα κόκαλα στους μυς στο αρθρικό υγρό στα όργανα του σώματος
ο Τζο είχε αρνηθεί να κάνουμε πρόβες το μόνο που μας είχε ζητήσει ήταν κάθε μέρα μέχρι την παράσταση να συγκεντρωνόμαστε σε ένα σύστημα του σώματος μας.
Μόλις ανοίγω το παράθυρο μπαίνει ένας αέρας μα ένας αέρας σχεδόν με παρασέρνει τον αισθάνομαι να διαπερνά τα ρούχα μου και τα πλεμόνια μου  ωραία επιτέλους ευκαιρία να συντονιστώ με τον Τζο να δουλέψω την κίνηση ξεκινώντας από τα πνευμόνια μου και ταυτόχρονα να έχω μια κατανοητή εικόνα ενός ανθρώπου που ουρλιάζει αυτό που όλοι  θέλουμε να κάνουμε και δεν έχουμε φωνή ο συριζα μας έκλεψε και τις λέξεις
εκείνη την στιγμή ακούω από ένα θεατή ωχ θα κρυώσουμε σκέφτομαι φτου πρέπει σύντομα να κλείσω το παράθυρο και πρέπει να βρω τρόπο να το δικαιολογήσω
καθώς πάω να το κλείσω ο καρπός αγγίζει την κόψη του μεταλλικού πρεβαζιού αρχίζω να τρίβω τον καρπό μου σαν να κόβω τις φλέβες ο πόνος μου δίνει δύναμη συνεχίζω με μανία σκέφτομαι ωραία ένας κοψοχέρης η παλάμη μου γίνεται βασικό στοιχείο και εικόνα κάτι που παρακαλά βρίζει δείχνει περνάω από την σκελετική αλυσίδα στο μυϊκό σύστημα γίνεται γροθιά πονάω γυρνάω στο αρθρικό υγρό γίνεται σαν σκουριασμένη παίρνω ανάσα γυρνάω στη σάρκα στους ατμούς το χέρι ζωντανεύει αποκομμένο από εμένα καθώς κλείνω το παράθυρο η παλάμη τα δάχτυλα μένουν πιασμένα από έξω
σκέφτομαι εντυπωσιακή και καθαρή εικόνα ένα χέρι έξω απ' το παράθυρο σαν να μην αφορά το έξω και το μέσα ένα χέρι πεινασμένο ένα χέρι που αρπάζει ένα χέρι που κόβει ένα χέρι που ορμάει που μετανιώνει που περιμένει παραμένει άδειο βάζω το σώμα μου το κεφάλι μου τον κώλο μου πάνω στο χέρι μου πέφτω κάτω απ'το χέρι σαν στην Ζαν Ντ’Αρκ του Ντράγιερ, προσεύχομαι γίνομαι σαν ένας κουλής σε γιαπωνέζικη ταινία σκέφτομαι το έχω ξανακάνει αυτό έχω γράψει κείμενο γι’ αυτό με διαπερνά ότι έχω διδαχτεί ότι μου έχει αρέσει ότι έχω κάνει δεν πειράζει όχι πρέπει να αλλάξω να κάνω κάτι άλλο να αλλάξω εγώ μα πως να χορέψω ότι ζουμε μόνο με σωματοποίηση;
και περνάει η ώρα ξεχνάω ξεχνάω τον αέρα που μπαίνει ξεχνάω τον Τζό τον Αντώνη που έχουνε πιάσει τον αέρα και δημιουργούν ένα ηχοτοπίο ανησυχητικό παραπλήσιο αλλά και ξένο κάτι όλο υποβόσκει και σκέφτομαι πρέπει να βρω τρόπους να κλείσω το παράθυρο αλλά πως θα κολλήσει με ότι κάνω; λάθος μεγάλο λάθος στον  αυτοσχεδιασμό όταν προετοιμάζουμε τη συνέχεια δεν υπάρχει συνέχεια, πρέπει να επιστρέψω στη διαδικασία που είμαι; τι αισθάνεται το σώμα μου; δεν θέλω να  θυμάμαι αλλά να είμαι.

Όμως εγώ είμαι εγκλωβισμένος στην εικόνα που έφτιαξα και μου άρεσε, ξαφνικά σκέφτομαι μα που πήγαν οι άλλοι τρεις; με την άκρη του ματιού μου βλέπω τη Θάλεια στην άκρη με ένα κουβάρι νήμα η Αθηνά πλησιάζει αργά ααα πρέπει να θυμηθώ να μην κάνω Contact Improvisation μαζί της μισώ το contact χωρίς λόγο η Τζένη κοιτά από μακριά σαν μάγισσα σκέφτομαι μα έχει περάσει αρκετή ώρα πρέπει να τελειώσω να βγω πότε θα πάει ο Τζο να κάτσει δίπλα στον Αντώνη για να αλλάξουμε ρόλους; Αυτό ήταν το μόνο που έχουμε συμφωνήσει για δομή πρέπει να τελειώσω για να γίνει το δεύτερο μέρος έχω σκεφτεί τόσα άλλα πράγματα να κάνω σε αυτό έχω φέρει μαζί μου τα άπλυτα ρούχα μου και θα πάω στην ταράτσα και θα πετάω ρούχα από πάνω, να βλέπουν οι θεατές να πέφτουν άδεια από σώματα, ένα αδειανό πουκάμισο πρέπει να έχει τελειώσει ο χρόνος μου νομίζω πρέπει να βγω οπότε βγαίνω έξω και σκέφτομαι εντάξει  δεν  ακολούθησα την δομή ούτε εμπιστεύτηκα την διαδικασία αλλά και αυτοί τι έπαθαν; εγώ πρέπει να τα σκέφτομαι όλα και να τους σώζω;
Έχει σκοτεινιάσει αλλά βλέπω τη Θάλεια σκέφτομαι για το δεύτερο μέρος που θα οδηγεί αυτή να της ανάψω ένα φως της το ανάβω βάζω και μια σπασμένη καρέκλα μπροστά του οπότε γεμίζει ο χώρος σκιές αλλά αυτή δεν κινείται πηγαίνω δίπλα της και της λέω δεν θα μπεις; Γυρνάει σαν λεπτή γραμμή και μέσα στην σιωπή μου ψιθυρίζει έχουμε τελειώσει έγινε το δεύτερο μέρος.
Πέρασε ολόκληρη παράσταση, 40 λεπτά και δεν το κατάλαβα, δεν είδα τους γύρω μου, δεν είδα τον Τζο που έκατσε δύο φορές δίπλα στον Αντώνη, δεν είδα την Θάλεια που από σκιά της δικιάς μου ενέργειας έγινε βασικός χαρακτήρας και έπρεπε να την ακολουθήσω,
να μια παράσταση με τον αυτοσχεδιασμό σαν αποθέωση του εγωισμού, ακούς εκεί να μη βλέπω γύρω μου, εγώ που ξεκινάω κάθε μάθημα με ασκήσεις αντίληψης, διότι αυτό είναι αυτοσχεδιασμός, το να αντιλαμβάνεσαι και να συνδιαλέγεσαι με τους γύρω σου στο χρόνο και στο χώρο.
Αααγκρ τελικά ίσως δεν είναι η πρώην που δουλεύει για το σύριζα, είμαι εγώ ένας συριζαίος με καλές προθέσεις που την κρίσιμη στιγμή υποκύπτω και ξαναγυρνάω σ' αυτό που αυτάρεσκα νομίζω ότι «πρέπει» να γίνει.
Μετά την παράσταση, μου δίνουν συγχαρητήρια και εγώ ανακουφισμένος που κανείς δεν την κατάλαβε γελάω με την γκάφα μου, μόνο μια θεατής έρχεται και μου λέει τελικά εσύ είσαι μπαλετικός  ωχ!
ταυτόχρονα το συριζαίικο μυαλό μου ψιθυρίζει: «εντάξει την σκαπουλάραμε είχε και ωραίες εικόνες, το μπλε του ουρανού σαν  αυγή, η θέα στο Σύριζα εμείς σαν σκιές, ναι αυτό έχουμε μείνει σκιές που κάνουμε κριτική, στην τέχνη μπορείς να κάνεις κριτικές και να μην ενοχλείς κανέναν, να είσαι σκιά,
ωραία η σκηνή με την Θάλεια που  πήγε πίσω από το κοινό και ωρυότανε σε ανθρώπους με γυρισμένες τις πλάτες,  κουρδισμένη σαν χορογραφία η σκηνή με το σχοινί που ένωνε/μπέρδευε/έπνιγε/λυνόταν/κρεμόταν/στιγμάτιζε με την Αθηνά, η Τζένη από μακριά σαν ρεπόρτερ να μας φωτογραφίζει, αν το δουλέψουμε λίγο και βάλουμε κάναν visual artist να κάνει video installation  να! μια παράσταση που θα μπορούσε να παιχτεί στη Στέγη, θα έπρεπε να προσθέσουμε μόνο και ένα συνδυασμό σε unison με flying low να αισθανθούν οι θεατές ότι ιδρώνουμε για τα λεφτά του εισιτηρίου που έδωσαν.  
Σκέφτομαι όλους αυτούς που έχουν επιλέξει να αυτοσχεδιάζουν, που περιμένουν σαν πολεμιστές κάθε στιγμή να ζήσουν εκείνη τη στιγμή, θυμάμαι να διαβάζω ιστορίες μάχης όπου κάποιος εντέλει δεν σκέφτεται να σωθεί αλλά ανυπομονεί να δώσει ωραία μάχη και σκέφτομαι ότι μου αρέσουν αυτές οι ιστορίες αλλά όπως και ο Τσίπρας; ποτέ δεν τις πίστεψα.

Ο Ζακ Αταλί συνεχίζοντας την σκέψη του Βαλτερ Μπενζαμιν για την αλλοτρίωση που επιφέρει η μηχανική αναπαραγωγή του έργου τέχνης, είχε παρατηρήσει μιλώντας για την μουσική ότι στην εποχή μας, αυτό που ξεφεύγει από τους μηχανισμούς της αναπαραγωγής, είναι το στοιχείο του χρόνου. Ξέρουμε όλοι μας, πως άλλαξε ο τρόπος που ακούμε και τα συναισθήματα μας σε σχέση με τη μουσική όταν αρχίσαμε να κατεβάζουμε από το διαδίκτυο τεραμπάιτς μουσικής και τελικά να τα καταχωνιάζουμε, αντίστοιχα και στις παραστάσεις, οι χορογραφημένες προσπαθούν συσωρεύοντας όλη την ιστορία του χορού να ελέγξουν τον χρόνο, μέσα από την δομή τους θέλουν να ελέγχουν τα συναισθήματα και τα νοήματα και τελικά επιβεβαιώνουν μόνο τους μηχανισμούς παραγωγής. Το ίδιο προσπαθήσαμε να κάνουμε και εμείς, να ελέγξουμε τον χρόνο, εγώ με έτοιμες εικόνες ή προσπαθώντας να δώσω στο κοινό έτοιμο το νόημα, ο Τζο ο οποίος, βλέποντας μετά το βίντεο αποδείχτηκε ότι αυτός άλλαξε πιο νωρίς σκηνή, κοιτάζοντας το ρολόι έχασε και αυτός τον χρόνο, ο Σύριζα  υπογράφοντας ότι δεν ήταν ώρα για σύγκρουση.
Αν είχα αφεθεί σε αυτό που γινόταν, αν είχα δει τους γύρω μου, αν είχα εμπιστευτεί το κοινό, τον κόσμο που είχε κάνει το βήμα να έρθει σε εμένα, όπως και στο σύνταγμα στις 5 Ιουλίου.......
αλλά που θα μου πάει; Θα αποκαθαρθώ από το παρελθόν και το μέλλον, χρωστάω στον εαυτό μου μία παράσταση στο κάθε τώρα

Ιστορίες χορού αρ. 88

Σώματα και αντικείμενα
Από τις «Καρέκλες» του Ιονέσκο και μετά τα αντικείμενα έγιναν συμπρωταγωνιστές πάνω στην σκηνή (Δεν ήταν η Πινα Μπαους στο Café Muller η πρώτη που χρησιμοποίησε τις καρέκλες σαν απόντα σώματα).
Το ξέρουμε όλοι πόσο ανακουφιστικό είναι το να υπάρχει ένα αντικείμενο πάνω στην σκηνή, ο διάλογος μαζί του δίνει νόημα σε ένα σώμα του τέλους του 20 αιώνα, που αγωνιά να βρει νόημα ύπαρξης και έκφρασης.
Ακολουθεί η λίστα με τις πέντε πιο αγαπημένες μου χορογραφίες βίας (αυτό είναι το πεδίο οπου ο κινηματογράφος χορογραφεί σώματα στα όρια τους) μέσα σε ένα δωμάτιο χρησιμοποιώντας αντικείμενα.
1. Straw dogs (Αδέσποτα σκυλιά, σκην. Σαμ Πεκινμπα)
Ο Τζόυς συναντά τον Βιμ Βαντεκέιμπους.
Σεξουαλικότητα, σαδισμός, δίπολα αντιθέσεων σώμα - μυαλό με την μορφή μια γυναίκας και ενός λιπόσαρκου διανοούμενου και για πρώτη φορά η ευρεία χρήση των καθημερινών αντικειμένων, ένας άοπλος χρησιμοποιεί ότι βρει μέσα σε ένα σπίτι αντιμετωπίζοντας ένοπλους εισβολείς.
Τι σχέση έχει με χορό; φανταστείτε μια οποιαδήποτε χορογραφία με μια αρκουδοπαγίδα μέσα στην μέση, ακόμα και αν δεν την χρησιμοποιούσαν η ένταση θα ήταν αφόρητη, κάθε σπίτι πρέπει να έχει μια.
https://www.youtube.com/watch?v=2ue1zbYIX2E
2. True romance (Ιλιγγιώδης Ερωτας, σενάριο Ταραντίνο δεν ανεφερουμε σκηνοθέτη)
Ρεσιτάλ ηθοποιών και αντικειμένων, Κρίστοφερ Γουόκεν, Αρκέτ, Τζέιμς Γκαντολφίνι, ένα τιρμπουσόν, μια λακ (μην το δοκιμάσετε δεν ανάβει). Θα μπορούσε να είναι πρώτη στην λίστα μου αν δεν είχε μια βασική αναληθοφάνεια, καμιά κοντή ξανθιά γαλανομάτα δεν είναι τόσο πιστή όσο η Πατρίτσια Αρκετ. Από την άλλη γι αυτό είμαστε πιστοί μονο σε αυτή την ξανθιά και ξενυχτάμε μπρος στην τηλεόραση ακόμα και όταν παχαίνει στο Medium
https://www.youtube.com/watch?v=ddzaYkvCVog
3. Βlood simple (Μόνο αίμα, σκην. Αδελφοί Κοέν)
Μόνο στην μεγάλη οθόνη όταν δείτε ολόκληρη την ταινία θα απολαύσετε τον ρυθμό στον χώρο, οι Κοέν είναι μάστορες αυστηρών χορογραφιών, στήνουν μικρά ντόμινο σωματικής έντασης τα οποία έχουν απρόβλεπτες εξελίξεις και πάντα εκπλήσσουν με τις κινητικές λύσεις που εφευρίσκουν. Τα έργα τους, οι πρωταγωνιστές πάντα με βασικό καθαρό και οικείο πρόβλημα σύγκρουσης, μέσα από ανατροπές επανέρχονται στο αρχικό θέμα αλλά λυτρωμένοι, έχουν την μορφή του ρόντο, κάτι που έχει ξεχαστεί στον σύγχρονο χορό που η βία κυριαρχεί αλλά άμορφα, άχρονα και χωρίς κατάληξη.
https://www.youtube.com/watch?v=tqHnZht5hXQ
4. The night of the hunter (Η νύχτα του κυνηγού, σκην. Tσαρλς Λότον)
Όπως και στην προηγούμενη όσο και να χτυπηθεί ένα σώμα, χωρίς φωτισμούς, δηλαδή χωρίς καθοδήγηση του βλέμματος στον χώρο και πάνω στο σώμα, αυτό ξεχνιέται. Εδώ ξαναθυμόμαστε ότι δεν ήταν πρώτος ο Ταραντίνο που έφερε την ιδέα του λογύδριου πριν ξεσπάσει η βία.
https://www.youtube.com/watch?v=mhyy2KyMdys
5. Alone at home (Μόνος στο σπίτι, κάποιος χολυγουντιανός σκηνοθέτης)
Μια ανεξήγητη διαπίστωση, δεν υπάρχει κωμικός έντεχνος χορός, με ελάχιστες εξαιρέσεις.
https://www.youtube.com/watch?v=ddXUQu9RC4U