Ημερολόγιο παραστάσεων “Ως μέλαν σώμα” (16/2/2026) Η πιο καυλωτική παράσταση χορού της νέας χρονιάς ξεκινάει σε 5 λεπτά, μόλις προλαβαίνετε διότι είναι η τελευταία, πριν από λίγο είδα την απογευματινή έκτακτη που έκαναν διότι ήμασταν πολλοί που θέλαμε να την δούμε. Μα είναι δυνατόν να χρησιμοποιώ τέτοιες εκφράσεις για μια παράσταση που συνδυάζει χορό, ποίηση και εικαστικά; Ναι! Τι μας καυλώνει; κάθε αισιόδοξη κατάφαση του παρόντος. Και οι πιο καυλωτικές πατούσες είναι οι πατούσες χορευτριών που καλωσήρθαν στα -ηντα. Πατούσες φαρδιές, τορνευτές, σαν ζεστό ψωμί με προζύμι, θεραπευμένες από την υστερία των τραυματικών φιλοδοξιών της νιότης, θεραπευτικές. Και όταν τους αρέσει ο κλασσικός χορός και μουσική και επειδή έχουν περπατήσει αρκετά έχουν αφήσει πίσω τους, στην νιότη, την έπαρση του μπαλέτου και έχουν κρατήσει μόνο την καθαρότητα του. "Να ακούω καθαρά τις νότες, να βλέπω καθαρά τα πατήματα και τα ιερογλυφικά στον αέρα και την αφράτη και ολόκαρδη μετακίνηση στον χώρο" αυτό ψάχνω. Πατούσες που απλώνονται σαν προσκέφαλο στο πάτωμα, τότε μόνο μπορούν να πατήσουν έναν όμορφο χορευτικό συνδυασμό. Κάτι που είναι άγνωστο στο μεταμοντέρνο χορό. Έχετε παρατηρήσει στα κείμενά μου την δυσθυμία μου απέναντι στο μεταμοντέρνο παρόλο ότι ταυτίστηκα με αυτό όταν πρωτοξεκίνησα να χορογραφώ πριν 38 χρόνια. Το μεταμοντέρνο είναι για νέους που πιστεύουν ότι η άρνηση, το φτύσιμο, οι κατηγόριες είναι οι μοναδικές υπάρχουσες δυνάμεις ανύψωσης. Η παράσταση “Ως μέλαν σώμα” της Elina Papadopoulou, της Μαρίας Πουλάδα, και της Eva Pagoulatou θα έπρεπε να έχει επιχορηγηθεί ή να έχει προσκληθεί στο φεστιβάλ, αλλά στα φεστιβάλ, στα ιδρύματα, στις επιτροπές κρίσης υπάρχουν νέοι που δεν έχουν χορέψει, που δεν έχουν δουλέψει να σκαλίσουν το σώμα τους και κάθε συνδυασμό χορού. Εξάλλου αυτή η παράσταση θα έπρεπε να έχει μπει υπό την αιγίδα του ΥΕΣ, Υπουργείου Έμφυλης Συνοχής, αυτή η παράσταση μας ξαναθυμίζει πως να αγαπάμε τις γυναίκες, πως υπάρχουν όμορφες γυναίκες, αυτή είναι η κοινωνική και πολιτική συνεισφορά της τέχνης αυτών των όμορφων χορευτριών. Είναι τόσο απολαυστικό να χορταίνεις χορό με χορεύτριες ηλικίας -ήντα. Η παράσταση τους είχε κινητικούς συνδυασμούς από παλιά, θύμιζαν Πωλ Τέιλορ, διαυγείς, λεπτούς, λυρικούς. Είχαν χιούμορ για να γελάμε μαζί και όχι δηκτικό όπως των νεότερων που αμέσως διαχωρίζει το ποιους κοροϊδεύει. Δυστυχώς δεν έχω φωτογραφίες από την παράσταση, η ευθύνη βαραίνει την νεαρή κοπέλα στην είσοδο του χώρου που δε μου το επέτρεψε, είμαι σίγουρος ότι οι πατούσες της είναι μικρές, στριμωγμένες, φιλύποπτες, το αντίθετο με τις πατούσες που ζύμωσαν τον μικρό χώρο ώσπου πλάτυναν και εμάς.