ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ

Ιστορία χορού αρ. 408 Πέθανα, σκάστε και καπνίστε

Ιστορία χορού αρ. 408

Πέθανα, σκάστε και καπνίστε

Σήμερα πάλι πήγε να μου συμβεί το συνηθισμένο ατύχημα, είμαι στον δρόμο ανάμεσα στις λωρίδες και κάποιος πούστης - καριόλα - ζώο στρίβει και αλλάζει λωρίδα χωρίς να ανάψει φλας και επιπλέον το μουνόπανο ανάβει φλας αφού έχει στρίψει για να δικαιολογηθεί σε περίπτωση ατυχήματος, αλλά ευτυχώς ως συνήθως τα φρένα, το γκάζι από 6η και τα λάστιχα στο μαυροπούλι πλειοψήφησαν της μαλακίας του μπινέ και με σώσαν.
Αλλά αν σήμερα δεν με έσωζαν; πολύ θα το στενοχωριόμουν. Όχι τόσο διότι θα έπεφτα και θα έσπαζα κόκαλα, θα τρυπούσαν τα σωθικά μου, θα γύρναγαν σε νέες γωνίες οι αρθρώσεις μου και θα βρεχόταν με βενζίνη το λευκό του μυαλού μου αλλά διότι φοβάμαι τι μπορεί να έγραφε στο φβ ο οποιοσδήποτε που θέλει να προωθήσει την ατζέντα του και από τις παραπάνω βρισιές/χαρακτηρισμούς προς τον υποψήφιο δολοφόνο μου θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι είμαι ομοφοβικός - σεξιστής - σησπιστής.

Όταν αρχές του ‘80 βγήκαν οι Μουσικές ταξιαρχίες εγώ άκουγα άλλα πράγματα, τους αντιμετώπισα αφ’ υψηλού όπως και όλο το τότε Ελληνικό ροκ, η μουσική στα τραγούδια του Πανουση μου φαινόταν πολύ στρωτή και γλυκιά, εγώ ζητούσα θόρυβο να ξύσει το μυαλό μου και να διαφοροποιηθεί η αυταρέσκεια μου. Άκουγα τις συνεντεύξεις του και γέλαγα με τα γλωσσικά του παιχνίδια αλλά μέχρι εκεί, το μόνο που με ενοχλούσε ήταν η μανία του με το ΚΚΕ, πρόσφατα με εξόργισε το τραγούδι του Κατιούσα. Όταν κάποτε συνάντησα τον κιθαρίστα του και μιλήσαμε του υπέδειξα με περισσή αμετροέπεια την μουσική διαφοροποίηση και προφανώς ανωτερότητα του γούστου μου!
Το θάνατο του Τζίμη τον έμαθα εν μέσω χορών στην κοπή της πίτας του στούντιο και πρόσεξα ότι οι γύρω μου ήταν συγκλονισμένοι, η κοπέλα μου μάλιστα ήθελε να διακόψουμε την γιορτή και να πούμε κάτι στον κόσμο, το προσπέρασα αλλά μου έκατσε στο μυαλό. Την επομένη δεν βγήκα από το σπίτι, έμεινα μέσα ολημέρα και άκουγα συνέχεια συνεντεύξεις και τραγούδια του. Για την ακρίβεια τα ξανάκουγα διότι μου φάνηκαν όλα οικεία, η φωνή του, τα αστεία του, είναι τμήμα όχι της προσωπικής ζωής μου αλλά της κοινωνικής ζωής της χώρας μου, ο Πανούσης ο μόνος που δεν ονειρεύτηκε καριέρα στο εξωτερικό, ήταν απόλυτα εντόπιος δημιουργός με μέσα, θέματα και κοινό απολύτως Ελληνικά.
Και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι από την γαμημένη έπαρση μου δεν είχα συμμετάσχει σε ένα μεγάλο τμήμα της ιστορίας της Ελλάδος. Ξαφνικά αισθάνθηκα πόσο θα μου λείψει, η φωνή του που συναντιέται με τις μνήμες μας από την εκκλησία, το λαϊκό κουήρ του που συνδέεται με τη παραδοσιακή παρενδυσία και κυρίως η γλώσσα του διότι ο Πανούσης ήταν κυρίως αυτό, μια αγάπη για την Ελληνική γλώσσα και τα αποκαλυπτικά παιχνίδια της. Και εκεί που άρχισα να αναλογίζομαι να του συγχωρέσω την ευκολία του να χρησιμοποιεί την λέξη «σταλινισμός» πετάχτηκαν οι αυθεντικοί σταλινικοί του πολίτικαλ κορέκτ στο φβ. Βρήκα συνέντευξη του όπου στα σχόλια κάποιος βρίζει τον βασικό συνεργάτη του Πανουση επειδή καπνίζει!!!! Και στην συνέχεια βρίζει και τον Πανούση ενώ ο Πανούσης μέσα από αστεία ζητάει την άμεση δημοκρατία.
Φοβάμαι τώρα για όλους, τώρα φοβάμαι τι θα γίνει όταν πεθάνει ο Θεοδωράκης μας, δεν θα βρουν ευκαιρία να θολώσουν την αγανάκτηση μας για το Ισραήλ κατηγορώντας και αυτόν για αντισημιτισμό; Τουλάχιστον αυτόν δεν μπορούν να τον κατηγορήσουν για σεξιστή ή μήπως εκείνο το «την κοπέλιά μου την λένε Λενιώ» παρατονίζει το ΜΟΥ;
Στο πολύ μικρότερο μέγεθος μου σχεδόν φοβήθηκα τι θα γίνει και με μένα, είναι πολύ εύκολο να κατηγορηθώ σαν μάτσο και αυτό τουλάχιστον θα είναι αλήθεια, δεν υπάρχουν πιο μάτσο από τους αυτοσχεδιαστές, παρατηρήστε τους πως βιάζουν με τον αρσενικό θόρυβο τους την γλυκιά αρμονία.
Γι’ αυτό θα ήθελα να σας παρακαλέσω, αν κάποια μέρα κάποιος στρίψει χωρίς φλας και τα φρένα του μαυροπουλιού μου δεν πιάσουν, σκάστε και αφήστε όσους με αγάπησαν να καπνίζουν!
Εμπιστευτείτε αυτούς που χόρεψαν μαζί μου να με κατηγορήσουν μόνο αυτοί, να είστε σίγουροι ότι τους έδωσα αφορμές και το έκαναν όσο ζούσα. Διότι όσοι γράφετε τώρα στο φβ δεν θα λέγατε τίποτα μπρος στον Τζιμάκο, ξέρετε ότι θα ξεμπρόστιαζε τι κρύβει η δημόσια ορθοτίλα σας με μισή τρίχα απ’ τα αστεία του. Γι αυτό και δεν σας αρκούν τα λίγα λάικ στο φβ αλλά μεταμφιεστήκατε σε Ελένη Λουκά και πήγατε μέχρι την κηδεία για να τον βρίσετε.https://www.youtube.com/watch?v=TbYCxEpyanY&feature=youtu.be
Όχι τίποτα άλλο αλλά στην ηλικία που είμαι εγώ και οι άνθρωποι που με αγαπάνε δεν θα καταλάβουν και τις βρισιές σας, τι σημαίνει σεξιστής ή αντισημίτης, να με βρίζατε κουμμουνιστή αυτό θα το καταλάβαιναν, βλέπετε στη σύγκρουση γύρω από το πτώμα του Τζιμάκου βλέπουμε την σύγκρουση του λόγου μιας παλιάς ριζοσπαστικής γενιάς με την νεότερη, σήμερα κυριαρχούν τα επιμέρους στοιχεία του κοινωνικού εποικοδομήματος, το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους, η φιλοζωία, η χορτοφαγία, οι έμφυλες ταυτότητες, ο φασισμός μόνο σαν διαπροσωπική συμπεριφορά, ο υποτιθέμενος αντισημιτισμός, τα όπλα των σημερινών είναι στα gender studies, ενώ οι παλαιότεροι πάλευαν με τις μαρξιστικές σπουδές. Με το ακόμα ζωντανό αριστερό παρελθόν της χώρας, κάτι αδιάφορο στα τσογλάνια που τον κατηγορούν, συνδιαλεγόταν ο Πανούσης. Με νεκρούς της οικογένειας του στον Εμφύλιο αλλά και με τις εμπειρίες του από το χημείο του 79 εξηγείται ίσως το ότι έχει γράψει το Κατιούσα αλλά και τον Μπελογιάννη.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον χορό, πέρα από την σύμπτωση ότι ο Τζιμης Πανούσης είχε γεννηθεί στα Προσφυγικά της Λεωφ Αλεξάνδρας όπου έτυχε η πιο σοβαρή παράσταση μου; Ο χορός έχει φορτωθεί την ηλίθια άποψη ότι είναι αυτομάτως διεθνής γλώσσα, την επαναλαμβάνουν όλοι αυτάρεσκα λες και έτσι ανοίγονται στον κόσμο, έναν άλλο κόσμο πέρα απο εμάς, με αυτή δικαιολογούν την αποκοπή τους από το περιβάλλον που ζουν, εισάγουμε ονόματα ομάδων, τίτλους έργων, θεματολογία, δελτία τύπου και κυρίως σώματα. Το σώμα του Πανούση, καμιά σχεση με τα σώματα του ροκ, ήταν απόλυτα Ελληνικό, η γενειάδα και η κοιλιά του που μας ένωνε παππάδες, λήσταρχους και καπετάνιους, το πονηρό και ταυτόχρονα ντροπαλό γελάκι των γερόντων στα αποκριάτικα τραγούδια, η φωνή που χρησιμοποιώντας τις δυνατότητες της ελληνικής γλωσσας για συνηχήσεις γινόταν αποκαλυπτική πολιτικά. Γι αυτό και όταν χάνουμε έναν άνθρωπο του χορού τις περισσότερες φορές χάνουμε ένα κομμάτι μιάς ατομικής σχέσης αλλά όταν χαθηκε ο Τζίμης Πανούσης χάσαμε ένα τμήμα της ζωής μας σαν χώρα.
Όταν πέθανε η Ντόρα Τσάτσου, η γυναίκα που καθόρισε τον σύγχρονο χορό στην Ελλάδα προσπαθώντας να του δώσει αυτόχθονη ταυτότητα, στην κηδεία της περνώντας ανάμεσα στον κόσμο ακούω μια φωνή να λέει: ναι αλλά και αυτή ήταν ..... αρνήθηκα από οργή να ακούσω παρακάτω. Η αποκαλυπτική ειρωνεία είναι ότι @ συγκεκριμέν@ είχε ευνοηθεί από την Ντόρα με τον τρόπο που της πρόσαπτε. Θα μπορούσα να παρέμβω και να το θυμίσω αλλά δεν το έκανα. Η διαφορά τους δεν ήταν στην συμπεριφορά, όπως και με τους φατσομπουκικους υβριστές του Πανούση η διαφορά είναι ανάμεσα στη τέχνη σαν πεδίο κατανάλωσης εισαγόμενων λέξεων, ιδεών, θεαμάτων και την τέχνη σαν καλλιέργεια τοπικών εντάσεων.


https://www.youtube.com/watch?v=lb01yW4GN7A

Ανθρώπινος κρότος



Ιστορία χορού αρ. 251

Ανθρώπινος κρότος

Μ’αρέσει το Αμερικάνικο Ποδόσφαιρο διότι είναι σπορ απόλυτης επαφής, το μοναδικό στο οποίο αντίθετα με τα άλλα σπορ δεν κοιτάς την μπάλα αλλά τα σώματα.
Όλοι όταν μιλούν για το Contact Improvisation μιλούν για την σχέση του με το Αϊκίντο και τις άλλες πολεμικές τέχνες, για την αντικουλτούρα των 60ς, για new age θεραπευτικές δοξασίες κλπ., τους διαφεύγει ότι εφευρέθηκε στην χώρα που έχει το μοναδικό σπορ όπου τα σώματα αφουγκράζονται το ένα το άλλο με το να συγκρούονται με αγάπη για τα όρια τους και σεβασμό στην δύναμη του άλλου. Ο σύγχρονος χορός χρωστάει πάρα πολλά στα Αμερικάνικα αθλήματα, θυμηθείτε το baseball slide που είναι πλέον τυποποιημένο βήμα. Οι Αμερικάνοι πρωτεργάτες του χορού δεν έψαξαν μόνο προς τα μέσα όπως οι Γερμανοί, πολύ γρήγορα, από τον Ted Shawn, άνοιξαν τον χορό στον χώρο, τον χώρο της σκηνής αλλά και τον χώρο του άλλου σώματος, όπου το συνάντησαν χωρίς τους κώδικες ευπρεπούς ορθοστασίας και ταξικής ιεράρχησης του χώρου του μπαλέτου αλλά με την βουλιμία του πιονιέρου στην Νεα Γη. Εξερευνώντας το σώμα σε όλες τις πιθανότητες της κινοσφαίρας του συναντήθηκαν με τα σπορ, τα δικά τους σπορ. Το Αμερικάνικο ποδόσφαιρο επηρεασμένο από το ράγκμπυ είναι το απόσταγμα της θεαματικοποίησης της εξειδίκευσης. Κάθε σώμα θα έχει ένα μοναδικό ρόλο στον χώρο και στην συνάντηση του με το άλλο. Οι Αμερικάνοι ονομάζουν τα πρωταθλήματα τους "παγκόσμια", όχι από έπαρση ότι είναι τα καλύτερα αλλά από υπερηφάνεια διότι είναι μοναδικά, είναι του κόσμου τους.

Ζηλεύω το Αμερικάνικο Ποδόσφαιρο διότι είναι το μόνο ποδόσφαιρο που δεν έχει "παράγκα", όλοι βουτάνε χωρίς να δίνονται πέναλτι, πρωταθλήματα παίρνει ο όμορφος Ντέμης και δεν κερδίζονται στα χαρτιά, δηλαδή “δεν κερδίζει ο Ολυμπιακός και όλοι γαμούν”.
Γουστάρω το Αμερικάνικο Ποδόσφαιρο διότι το απεχθάνονται οι Συριζαίοι, ειδικά όσοι καλύπτουν το ξεπούλημα τους με διαδικτυακές περιπολίες ομοφοβικών εκφράσεων, δεν παίζεται κάτω από στέγες υψηλών θεαμάτων, δεν λειτουργεί με ευρωπαϊκά κονδύλια σιωπής, δεν επιτρέπονται πανεπιστημιακά τρίποντα σε ανθρώπους που σέρνονται, αφήνει χωρίς ανάσα τους conceptual αεριτζήδες, εκτελείται με την τεχνική τελειότητα των χορευτών του μπαλέτου αλλά και την ευελιξια των αυτοσχεδιαστών που ακολουθούν κάθε ανθρώπινο και ψυχικό κρότο μέσα στον κόρφο τους, δεν υπάρχουν μόνιμοι πρωταθλητές στην Επίδαυρο, μπορείς να βρίσεις αυτόν που το διοικεί ως «αδαρφαρα» και όλοι να σε καταλάβουν και είναι το μόνο θέαμα που μπορείς να σηκωθείς να φύγεις από το θέατρο χωρίς να σκέφτεσαι μην σε δουν, αλλά δυστυχώς μπορείς έτσι και να χάσεις το μεγαλύτερο γύρισμα σκορ στην ιστορία του, όπως έπαθα εγώ εχτές που έφυγα 12 λεπτά πριν το τέλος μην αντέχοντας να βλέπω τους New England Patriots (από τα μέρη του Steve Paxton) να χάνουν με 28 πόντους και όταν έφτασα σπίτι μου τηλεφώνησε ο Ολυμπιακός! φίλος μου (είδατε εκεί που δεν υπάρχει παράγκα μπορούμε να βλέπουμε ένα ματς μαζι ακόμα και με γαύρους) και μου είπε ότι τελικά κέρδισαν, όχι! κάτι ανάλογο δεν μου έχει συμβεί σε καμιά παράσταση.

Εκτιμώ το Αμερικάνικο Ποδόσφαιρο διότι σε αυτό ακούς τον ήχο των σωμάτων, τον κρότο της σύμπτωσης των τροχιών τους, τον κόπο της αντιμετώπισης της βαρύτητας, σε αντίθεση με όλον τον υπόλοιπο χορό (ειδικά στις δύο ακαδημαϊκές αισθητικές: το μπαλέτο και το ρηληζ) όπου προσπαθούμε να εξαφανιστεί καθε ίχνος προσπάθειας, δυσκολίας, χρόνου, κοκκάλων, μυών, αποφάσεων, ο κρότος του ανθρώπου στην ιστορία.
Θαυμάζω το Αμερικάνικο Ποδόσφαιρο για τον Tom Brady, ο οποίος όπως χτες βράδυ, στα 39 του παίζει (δηλ. δέχεται χτυπήματα από σώματα διπλάσια σε βάρος, κατευθύνει νεαρότερους κατά 15 χρόνια, σχεδιάζει και εκτελεί περίπλοκες τροχιές) καλύτερα και απ΄ όταν ήταν νέος.
Μου αρέσει το Αμερικάνικο Ποδόσφαιρο όταν διδάσκει χωρίς διαχειριστές προγραμμάτων για "ευπαθείς ομάδες" να μην τα παρατάω και να συνεχίσω να ψάχνω πως να χορεύω σαν "παγκόσμιος" μου πρωταθλητής.

Η ΗΘΙΚΗ ΤΗΣ ΜΗ ΑΠΟΠΛΑΝΗΣΗΣ (για την Τρίσα Μπράουν)


«Τι λέει αυτό το έργο;  τι ήθελε να πει η χορογράφος;»

Η απαίτηση από τον Μοντέρνο Χορό να έχει νόημα, το οποίο όμως θα πρέπει να μπορεί να διατυπωθεί με λέξεις και κατηγορηματικό τρόπο (άρα αφηγηματικό και αναπαραστατικό) εκτοξεύεται πολύ συχνά από μια “ανησυχούσα” για το μέλλον του χορού μερίδα του κοινού του στην χώρα μας. Αναγνωρίζουμε σε αυτό το αίτημα την Καρτεσιανή λογική της διχοτόμησης σώματος - μυαλού, αλλά ταυτόχρονα είναι και απόδειξη ότι ο μοντέρνος χορός στην Ελλάδα είναι προσκολλημένος στον λογοκεντρισμό της γενιάς του 30, η οποία ήταν λογοτεχνικής τάξης και σε μία αριστερή ζντανοφικής γενεαλογίας ρητορική. 

Ένας άνθρωπος στο Present tense (2004) διασχίζει τον αέρα, δεν πατάει σχεδόν ποτέ στην γη, αιωρείται πάνω από τα σώματα των συν-χορευτών του, πως;  χάρις στην ανεξάντλητα συνεργατική βοήθεια τους. Όμως τον στηριζουν περισσότεροι απ' όσους χρειάζεται, γιατί; διότι πάνω σε αυτόν που στηρίζουν θα φέρουν να στηριχτούν και άλλα σώματα, πολύπλευρα σχήματα αλληλοστηρίξεων εναλλάσονται, απροσδόκητες βοήθειες παιχνιδιάρικα αλλά και στοχαστικά παρατείνουν το πέταγμά του. Οι απλές καθημερινές δραστηριότητες του φορτώνω, στηρίζομαι, κουβαλάω, εκτινάσσομαι, περνάω ανάμεσα, κοιτάζω χαμηλά, ξαπλώνω και σηκώνω την πατούσα μου, μεταμορφώνονται και οι άνθρωποι δοκιμάζονται, ως εκπεσόντες άγγελοι. Πέρα από τις συνεχείς εκπλήξεις και την κινητική εφευρετικότητα, ένα μικρό δράμα συνύπαρξης και επιβίωσης. Αυτό ήδη είναι κάτι τόσο σημαντικό.

Αν ονοματίσω την αρχική σκηνή του Set and Reset  "ποιητική μεταφορά της ανύψωσης του ανθρώπου με την βοήθεια των άλλων, όπου όλοι μαζί διασχίζουν το τοπίο της ζωής", μήπως περνάει τις εξετάσεις νοήματος που επικυρώνονται και με συμβολισμoύς  παγκόσμιας συναδελφοσύνης;
Και αν ισχυριστώ ότι το Set and Reset είναι η "σωματοποίηση της ιδανικής κοινωνίας του Ρουσώ ή του Ντεριντά, όλοι ίσοι - φυσικοί - χωρίς ρόλους -χωρίς σεξουαλικούς προσδιορισμούς -χωρίς κτητικότητα χώρου –όλοι καθαρές λιμπιντικες ενέργειες", μήπως αυτό θα αφαιρέσει από την Τρίσα Μπράουν την κατηγόρια της αφηρημένης  τέχνης, της αμερικανόφερτης και άρα ύποπτης για κοινωνική αδιαφορία ;
Ναι είναι Αμερικάνα, αλλά και Ευρωπαία-Γαλλίδα από την μητέρα της. Πόσο μακριά είναι από τον Σεζάν (όταν κοιτάζω ένα βουνό βλέπω μόνο φόρμες);  Η δημόσια θέαση της μηχανικής των σωμάτων και των σχέσεων τους δεν ήταν η κατάθεση των Ρώσων  κονστρουκτιβιστών των πρώτων χρόνων της επανάστασης; η μη αφηγηματική χρήση των λέξεων-χειρονομιών δεν ήταν η αγαπημένη επιλογή των πρώτων  Ντανταιστών;

Η τομή του Μοντέρνου χορού κάθε εποχής από το μέχρι τότε παραδεκτό αισθητικό ιδίωμα ήταν πάντοτε η αποφασιστικότητα του να αντιπαρατεθεί με τη γητευτική διάσταση του χορού. Στόχος της επιθετικής διαφοροποίησης του ήταν ο χορός-καταναλωτικό προϊόν διαφυγής από την πραγματικότητα, όπου η απόλαυση του θεατή βασίζεται στους θεατρικούς μηχανισμούς εμπάθειας, στην ταύτιση του με το θέαμα. Η διαφορά του σύγχρονου χορού εδραιώνεται σε μια εκ γενετής ηθική στάση άρνησης της αποπλάνησης του θεατή.
Γιατί μας αρέσει η Τρίσα; γιατί μετά από κάθε παράσταση της αισθανόμαστε μια γαλήνια αυτοσυνειδητότητα; Αποφεύγοντας τους θεατρικούς μηχανισμούς ταύτισης του θεατή με το δρώμενο, αρνείται τον αλλοτριωτικό αυτοπροσδιορισμό του ατόμου μέσω της επανάληψης του στάδιου του καθρέφτη που συμβαίνει συνήθως μέσα στα θέατρα. Στη Τρίσα οι χορευτές δεν είναι είδωλα και μία χορογραφία της είναι σχεδόν πάντα μια επιβεβαίωση της πραγματικότητας. 

 Όλες οι απόπειρες του Μοντέρνου χορού, από την Γκράχαμ και πιο καίρια από την Χάμφρευ μέχρι τον Κάννινγκχαμ και το Judson, είχαν σαν αίτημα ο χορός να γίνει μέσο κατανόησης και επαναδιαπραγμάτευσης των αντιλήψεών μας για το σώμα και τον κόσμο.
Στο κορμί των χορευτών της Τρίσας βλέπουμε το αποτέλεσμα της συνάντησης του χορού με τις κοινωνικές διεκδικήσεις του 20 αιώνα και ειδικότερα των δεκαετιών 60 και 70. Και στα τρία έργα της βραδιάς παρακολουθούμε το θραυσματικό σώμα, του οποίου τα μέλη σχίζονται προς απρόσμενες και α-λογες κατευθύνσεις, να μην υπακούει πια σε ένα ιερό κέντρο, να διαλύεται αλλά και να ανασυντίθεται για να επαναβρει μία νεοφανή και ουσιαστική ολοκλήρωση.

Το Set and Reset (1983) είναι πλέον ένα κλασικό έργο της επίσημης ιστορίας του χορού. Νομιμοποιεί επαναλαμβάνοντας όλα τα στοιχεία που την απασχόλησαν στην πορεία της. Δεν θυμάμαι να έχω δει άλλο έργο χορού τόσο πολύ αφιερωμένο στους ανθρώπους που βρίσκονται στην άκρη της σκηνής. Οι χορευτές σε συνεχή ροή, κάποια στιγμή θα περάσουν και από το κέντρο, αλλά αμέσως θα βγουν έξω για να ξαναμπούν. Θα κατακτήσουν όλους τους χώρους ισότιμα, αρνούμενοι τις τοπογραφικές οριοθετήσεις των σταρ- χορευτών αναμνηστικών της φεουδαλικής ιεραρχίας. Το λεξιλόγιο ευγενικό απόσταγμα έμπειρης απλότητας, κοινό, μοιρασμένο σε όλους, ίδιες κινήσεις παρουσιασμένες σε άλλους χώρους με άλλη σειρά: όλα τριγύρω μου αλλάζουν και όλα ίδια μένουν.

Στο The groove and countermove (1998) δείτε την αποδόμηση  των κινήσεων της τζαζ, αλλά και το σαμποτάρισμα της αναμονής μας για ταύτιση και απόλαυση με κλισέ σεξουαλικότητας και νεγρότητας.
Χωρίς την χονδροειδή ιχνηλασία της ρυθμικής, την οποία ονομάζουμε συνήθως μουσικότητα, είναι ένα μουσικό έργο γιατί η λογική της φόρμας του είναι μουσική.
Προσπαθήστε να δείτε πως συναντιέται ο χορός με την μουσική,  δέστε κυριολεκτικά την μουσική, την σταδιακή παρουσίαση αυτάρκων κινητικών μοτίβων, την οργάνωση των φράσεων, τις παύσεις των χορευτών, τις αλλοιώσεις των ταχυτήτων, τις μικρές εκπλήξεις. Ένα ουσιαστικά μινιμαλιστικό έργο, πιο κοντά στον Webern παρά στην τζαζ.

Στις τυπικές παραστάσεις χορού ο χώρος προϋπάρχει της χορογραφίας, είναι εκείνο το μέρος του θεάτρου όπου οι χορευτές θα κινηθούν ακολουθώντας την μουσική. Με ένα κλείσιμο του ματιού στην θεωρία της σχετικότητας, στην Τρίσα βλέπουμε τον χώρο να δημιουργείται από και ταυτόχρονα με τον χρόνο της μουσικής και της θέασης. Ο χώρος και χρόνος τότε γιγαντώνονται και γίνονται Present tense.

Έχουν περάσει χρόνια από τότε που η Marcia B. Siegel αποκάλεσε την τέχνη της προλεταριακή. Ίσως εννοούσε την Καντιανική διάσταση του έργου της, η Τρίσα παίρνει καθημερινές ή απλά λειτουργικές κινήσεις και τις εξυψώνει σε μια ομορφιά πέρα από την καθημερινότητα. Τώρα πια η τέχνη της είναι μία τέχνη που αποδέχεται τους κανόνες της αστικής κοινωνίας, αλλά παρότι εμφανίζεται πάνω στην αστική σκηνή για ένα αστικό κοινό, έρχεται από χρόνια που τα αντικαταναλωτικά ανακλαστικά ήταν οξυμένα. Οι χορευτές της εξακολουθούν να χορεύουν σαν καθημερινοί άνθρωποι, αλλά και να περπατούν στον αέρα, δεν τους ενδιαφέρει να μεγιστοποιήσουν και να προσωποποιήσουν αστικά πάθη, παρατηρώντας τους διακρίνεις προσωπικότητες πιο αληθινές από προσωπεία οποιαδήποτε αφήγησης. Καταλαμβάνοντας με την σημαντικότητα της το κέντρο της σκηνής είναι η ιππότης μας που νίκησε, γίνεται η ακαδημία του 21 αιώνα, όμως συγχρόνως μας αδειάζει το γήπεδο από τους συντηρητιτικούς και μας προτρέπει να συνεχίσουμε εμείς. 

Μια εκδοχή του κειμένου είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα των τριών έργων που παρουσίασε η  ομάδα της Τρίσα Μπράουν στο φεστιβάλ Καλαμάτας 2004
\